_بریده‌هایی‌از‌کتاب اگر موجودی، زهر داشته باشد، دلیل بر بد بودنش نیست. زهر نوعی حفاظت از خود است. هرقدر حیوان، ضعیف‌تر باشد، نیاز بیشتری به حفاظت از خودش دارد. بنابراین هرچه زهر حیوانی بیشتر باشد، ما باید بیشتر آن را ببخشیم؛ چون نیاز بیشتری به آن زهر دارد. #شاید‌عروس‌دریایی.

یعنی زهر داشتن باعث میشه که خانواده یا هم‌نوعانشون هم نیش بزنن...؟؟ یا مثلاً قدر همون حیوون می‌فهمن که نمی‌تونن تشخیص بدن کسی که داره از تله‌ها و مشکلات نجاتشون میده واسشون تهدید نیست؟؟ حرفش قشنگ بود ولی واسه آدما معادله فرق داره.🚶🏻

موافقم و این قضیه هم هست، که اون حیوان بیچاره جایی برای رشد نداره اما انسان چی؟ من میگم انسان تا بی‌نهایت جا برای رشد و بهتر و قویتر شدن داره

‌ تو روزی خواهی آمد و "آنتروپی" ظلم وستم را به نظم عدالت و برابری تبدیل خواهی کرد. . #اللهم‌عجل‌لولیک‌الفرج #اللهم‌عجل‌لولیک‌الفرج .

💬 ایزوتوپ‌های «موفقیت» 🎯 «موفقیت» همیشه موفقیته. اسمش همینه، همه هم دنبالش می‌گردن.. اما خودش… سه جور ایزوتوپ داره:

‌ 💼 موفقیتِ پروتیومی - سبک، قابل‌دیدن، اجتماعی مثل مدرک، شغل خوب، ماشین، عنوان شغلی و .... • از بیرون خیلی برّاقه، اما همیشه عمیق نیست:) ‌

🧠 موفقیتِ دوتریومی ☆ سنگین‌تر، آرام‌تر، عمیق‌تر فهمیدن خودت، یاد گرفتن، رشد درونی. کسی براش فرش قرمز نمی‌اندازه، ولی روی شانه‌های تو سنگینیِ لذت‌بخشی داره.:)☺️

⚡ موفقیتِ تریتیومی اون انرژی محبوس درونی استعداد خامی که هنوز شکوفا نشده، رویایی که توی سرت می‌چرخه اما زندگی‌اش نکرده‌ای، کاری که اگر انجامش بدهی، زندگیت اتمی عوض می‌شه.🧬 ‌

‌ ‌همه‌شون اسم‌شون «موفقیت»ـه، ولی بارِ درونی‌شون فرق داره. ببین رفیق🤚 ایزوتوپِ موفقیتی که تو دنبالش می‌گردی، شاید اصلاً اون نباشه که بقیه اندازه می‌گیرن...

خطبه‌ی اول نهج‌البلاغه: خطبه در ابتداى آفرينش آسمان و زمين و آدم ﴿فَمِنْ خُطْبَة لَهُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَذْكُرُ فِيهَا ابْتِداءَ خَلْقِ السَّماءِ و الاَْرْضِ وَ خَلْقِ آدَم، وَ فيها ذِكرُ الْحَـجِّ﴾ — از خطبه های‌ آن حضرت است که در آن ابتدای‌ آفرینش آسمان و زمین و آدم را توضیح می‌‌دهد و یادی‌ از حج می‌‌کند ﴿الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَا يَبْلُغُ مِدْحَتَهُ الْقَائِلُونَ وَ لَا يُحْصِي نَعْمَاءَهُ الْعَادُّونَ وَ لَا يُؤَدِّي حَقَّهُ الْمُجْتَهِدُونَ.﴾ — خدا را سپاس که گویندگان به عرصۀ ستایشش نمی‌رسند و شماره‌گران از عهدۀ شمردن نعمت‌هایش برنیایند و کوشندگان حقّش را ادا نکنند؛ ﴿الَّذِي لَا يُدْرِكُهُ بُعْدُ الْهِمَمِ وَ لَا يَنَالُهُ غَوْصُ الْفِطَنِ.﴾ — خدایی که اندیشه‌های بلند او را درک ننمایند و هوش‌های ژرف به‌حقیقتش دست نیابند؛ ﴿الَّذِي لَيْسَ لِصِفَتِهِ حَدٌّ مَحْدُودٌ وَ لَا نَعْتٌ مَوْجُودٌ وَ لَا وَقْتٌ مَعْدُودٌ وَ لَا أَجَلٌ مَمْدُودٌ.﴾ — خدایی که اوصافش در چهارچوب حدود نگنجد و به ظرف وصف درنیاید و در مدار زمان معدود و مدّت محدود قرار نگیرد. ﴿فَطَرَ الْخَلَائِقَ بِقُدْرَتِهِ وَ نَشَرَ الرِّيَاحَ بِرَحْمَتِهِ وَ وَتَّدَ بِالصُّخُورِ مَيَدَانَ أَرْضِهِ.﴾ — با قدرتش موجودات را آفرید و با رحمتش بادها را وزیدن داد و اضطراب زمینش را با کوه‌ها مهار نمود. ﴿أَوَّلُ الدِّينِ مَعْرِفَتُهُ وَ كَمَالُ مَعْرِفَتِهِ التَّصْدِيقُ بِهِ وَ كَمَالُ التَّصْدِيقِ بِهِ تَوْحِيدُهُ وَ كَمَالُ تَوْحِيدِهِ الْإِخْلَاصُ لَهُ وَ كَمَالُ الْإِخْلَاصِ لَهُ نَفْيُ الصِّفَاتِ عَنْهُ. لِشَهَادَةِ كُلِّ صِفَةٍ أَنَّهَا غَيْرُ الْمَوْصُوفِ وَ شَهَادَةِ كُلِّ مَوْصُوفٍ أَنَّهُ غَيْرُ الصِّفَةِ.﴾ — آغاز دین شناخت اوست و کمال شناختش باور کردن او و نهایت از باور کردنش یگانه دانستن او، غایت یگانه دانستنش اخلاص به او و حدّ اعلای اخلاص به او نفی صفات (زائد بر ذات) از اوست، چه اینکه هر صفتی گواه این است که غیر موصوف است و هر موصوفی شاهد بر این است که غیر صفت است. ﴿فَمَنْ وَصَفَ اللَّهَ سُبْحَانَهُ فَقَدْ قَرَنَهُ وَ مَنْ قَرَنَهُ فَقَدْ ثَنَّاهُ وَ مَنْ ثَنَّاهُ فَقَدْ جَزَّأَهُ وَ مَنْ جَزَّأَهُ فَقَدْ جَهِلَهُ وَ مَنْ‌ جَهِلَهُ فَقَدْ أَشَارَ إِلَيْهِ وَ مَنْ أَشَارَ إِلَيْهِ فَقَدْ حَدَّهُ وَ مَنْ حَدَّهُ فَقَدْ عَدَّهُ.﴾ — پس هر کس خدای سبحان را با صفتی وصف کند او را با قرینی پیوند داده و هر که او را با قرینی پیوند دهد دوتایش انگاشته و هر که دوتایش انگارد، دارای اجزایش دانسته و هر که او را دارای اجزاء داند، حقیقت او را نفهمیده و هر که حقیقت او را نفهمد، برایش جای اشاره پنداشته و هر که برای او جای اشاره پندارد محدودش شمرده و هر که محدودش بداند چون معدود به حسابش آورده ﴿وَ مَنْ قَالَ فِيمَ فَقَدْ ضَمَّنَهُ وَ مَنْ قَالَ عَلَامَ فَقَدْ أَخْلَى مِنْهُ.﴾ — و کسی که گوید: در چیست؟ حضرتش را در ضمن چیزی درآورده و آن‌که گفت: بر فراز چیست؟ آن را خالی از او تصوّر کرده. ﴿كَائِنٌ لَا عَنْ حَدَثٍ مَوْجُودٌ لَا عَنْ عَدَمٍ مَعَ كُلِّ شَيْ‌ءٍ لَا بِمُقَارَنَةٍ وَ غَيْرُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ لَا بِمُزَايَلَةٍ فَاعِلٌ لَا بِمَعْنَى الْحَرَكَاتِ وَ الْآلَةِ بَصِيرٌ إِذْ لَا مَنْظُورَ إِلَيْهِ مِنْ خَلْقِهِ مُتَوَحِّدٌ إِذْ لَا سَكَنَ يَسْتَأْنِسُ بِهِ وَ لَا يَسْتَوْحِشُ لِفَقْدِهِ‌.﴾ — ازلی است و چیزی بر او پیشی نجسته و نیستی بر هستی‌اش مقدّم نبوده؛ با هر چیزی است ولی منهای پیوستگی با آن و غیر هر چیزی است اما بدون دوری از آن؛ پدیدآورندۀ موجودات است بی‌آنکه حرکتی کند و نیازمند به‌کارگیری ابزار و وسیله باشد؛ بیناست بدون احتیاج به منظرگاهی از آفریده‌هایش، یگانه است چراکه او را مونسی نبوده تا به آن انس گیرد و از فقدان آن دچار وحشت شود. — — — — — #Nahj_alBalagha | #نهج‌البلاغه منبع

حتما دیده بشه!تا اخر. توضیحات کامل هم داده شده. منطقی باشیم خدایی.

#Fun #allmbti