هوم..... انصافا چی میشه یه نفر سرطان بگیره و چون دیر تشخیص داده شده و رو به موت ئه شیمی‌درمانی هم نشه؟

چیز جذابی به نظر میاد واقعا......

آخرین لحظات به چی فکر می‌کنه؟

به حسرت‌هاش و کارهایی که نکرده بود؟ یا کارهایی که کاش انجام نمی‌داد؟

هوم..... شاید یکی دوست داشت لحظات آخرش رو کنار کسایی باشه که دوست داره. یکی دیگه ممکن بود بخواد یکم از اشتباهاتش رو جبران کنه.

آزاردهنده ست.

احتمالا وقتی در حال مرگ بود ارزشمند میشد یا بعد از مرگ همه یادش می‌افتادن.

چی میشه هممون بدون رو به موت بودن به یاد همدیگه باشیم؟ اونم به صورت عملی و فعال؟

یعنی مثلا... یکی اینجوری ئه که توی ذهنم یادت افتادم، فلان چیز رو می‌بینم یادت می‌افتم. خب بگو بهش!!! شاید اون طرف اون لحظه داره توی حس تنهایی خفه میشه! فقط یه جمله باید بگی بهش!

اگه توی زندگی عادیمون و روابطمون هر کدوم در یه سطح عادی برای هم زمان و انرژی بذاریم و به یاد همدیگه باشیم... آخرش یه نفر باتری اجتماعیش از یه طرفه بودن رابطه‌هاش نمی‌سوزه، یا یکی دیگه توی احساس تنهایی و درک نشدن غرق نمیشه.

خلاصه که..... هزینه‌ی ارتباط از چیزی که فکر می‌کنید پایین‌تر ئه. اما اینکه خرج کردن یه انرژی یکباره برای یه مُرده واستون راحت‌تره..... اینو خودتون می‌دونید و خدای خودتون.