البته تازگیا یه چیزی رو احساس می‌کنم...

هممون داریم یه گوشه و کناری واسه خودمون احساس تنهایی می‌کنیم و با خودمون سر و کله می‌زنیم.

راحت نیست که... فقط نزدیک هم بشیم و حرفمون رو به هم بزنیم؟؟

آدمایی مثل من خیلی پتانسیل ندارن یه طرفه بخوان به همه احساس باارزشی و دیده شدن و این حرفا بدن. می‌بینین یکی افسرده و ناراحت و خسته ست بیخیال رد نشین دوستان. :/

هزینه‌ای هم براتون نداره. در حد یه پیام که «چطوری؟ خوبی؟» کافیه.

انرژی هم ندارین همینو بگین، پشتش بگین «ببخشید، الان خیلی انرژی ندارم. ولی اینطور نیست که مشکلاتت بی‌اهمیت باشن...» حالا لازم نیست خط به خط همینو بگین، به زبون خودتون و با یه پیام کافیه.😂

در این حد که هممون یه گوشه‌ای ساکت جمع شدیم و به کار هم کاری نداریم نباشه دیگه.

شاید یکی از ما شرایط سختی رو بگذرونه..... درست نیست توی ناراحتیا همو ول کنیم و توی شادی‌ها بشیم رفیق و همدم همدیگه.

آره خلاصه... مواظبت و هوای دوستان رو داشتن اونقدرا هم که فکر می‌کنیم هزینه نداره.🫱🏻‍🫲🏻 — — — — — #Things_you_need_to_hear

https://eitaa.com/Shion_S/1431 می‌فهمم...... دانشگاه سراسر استرس و فشار است.

https://eitaa.com/Shion_S/1432 خیلی ساده؛ فقط با یه کلمه «خوبی؟» یا فرستادن یا گفتن چیزایی که ما رو یاد اون آدم می‌ندازن. یا خیلی ساده چند وقته ازش خبر نداریم و پیام ندادیم، پس میگیم «چه خبر؟»