وسط کارا یهو اینو پیدا کردم🥲... ماریوس..(پایینی سمت چپ مورد علاقمه)

باید بابت دووم آوردن توی این دوشنبه ها از خودم تشکر کنم..

نتیجه‌ی گوش دادن به دوتا ارائه‌ی امروز:

بخش سوم؛ "برشی از داستانی‌که‌وجود‌ندارد" «بشکنید.. آتش بزنید و بسوزانید هرآنچه میانتان بوده.. و نیست کنید هرآنچه که خواهد بود.. تا رستگار شوید و به شادی دست پیدا کنید.. این مسیر خوشبختی ابدی ماست..» صدای بم ترسناکی شهر را پر کرده بود. مدام از شادی و زیبایی می‌گفت، درحالی که صدایش لرزه بر جان آدم می‌انداخت.. و دسته ای از مردم به فرمانش، دیوانه وار هجوم می‌بردند به خانه و خانواده‌ی مردمانی بی‌گناه.. کسانی که تنها گناهشان تفاوت نژاد و رنگ و فرهنگ بود.. به نظر می‌رسید که مردم دیوانه شده اند.. چشمانشان سیاه و پوست هایشان به سفیدی می‌رفت.. شاید درحال خودشان نبودند.. شاید به همین خاطر، تنها به مردم سالم یورش می‌بردند.. شاید.. . . . شاید کاملیا باید برمی‌خواست و کاری میکرد.. تسلیم شدن، در مرام او نبود..

شب بخیر.

اگه هر دوی ما یک جوک یکسان رو برای دیگران تعریف کنیم و اونا به تو بخندن اما به من نه، به این معنی نیست که از من خوششون نمیاد یا جالب نیستم... فقط به این معنیه که تو دلقک بهتری هستی.

عادلانه یا ناعادلانه... سایه ی اعمالت در گذشته، همیشه همراهت میمونه...