بخش سوم؛ "برشی از داستانی‌که‌وجود‌ندارد" «بشکنید.. آتش بزنید و بسوزانید هرآنچه میانتان بوده.. و نیست کنید هرآنچه که خواهد بود.. تا رستگار شوید و به شادی دست پیدا کنید.. این مسیر خوشبختی ابدی ماست..» صدای بم ترسناکی شهر را پر کرده بود. مدام از شادی و زیبایی می‌گفت، درحالی که صدایش لرزه بر جان آدم می‌انداخت.. و دسته ای از مردم به فرمانش، دیوانه وار هجوم می‌بردند به خانه و خانواده‌ی مردمانی بی‌گناه.. کسانی که تنها گناهشان تفاوت نژاد و رنگ و فرهنگ بود.. به نظر می‌رسید که مردم دیوانه شده اند.. چشمانشان سیاه و پوست هایشان به سفیدی می‌رفت.. شاید درحال خودشان نبودند.. شاید به همین خاطر، تنها به مردم سالم یورش می‌بردند.. شاید.. . . . شاید کاملیا باید برمی‌خواست و کاری میکرد.. تسلیم شدن، در مرام او نبود..

شب بخیر.

اگه هر دوی ما یک جوک یکسان رو برای دیگران تعریف کنیم و اونا به تو بخندن اما به من نه، به این معنی نیست که از من خوششون نمیاد یا جالب نیستم... فقط به این معنیه که تو دلقک بهتری هستی.

عادلانه یا ناعادلانه... سایه ی اعمالت در گذشته، همیشه همراهت میمونه...

اینکه ما مال این دنیا نیستیم که مشخصه ما برای دنیای پسین ساخته شدیم و این دنید صرفا یا گذر گاهه آدما راه رفتن رو یاد میگیرن و پرنده ها هم پروازو یاد میگرن کی گفته اونا از اول میتونن پرواز کنن؟ آیا جوجه پرنده های کرکی تازه به دنیا اومده که بلد نیست جم بخورن برای تو یک جوک هستن؟ و هی من یه جا خوندم که توی یه کتیبه ی قدیمی نوشته آدما قبلا میتونستن جادو کنن و با جادو شون کسایی که برده بودن رو درست میکرد☝️ تازه اینو نادیده نگییم که تاجایی کا من میدونم همه ی سنگ های نایاب گرونن ولی بسته به جایی که استفاده میشن بین مردم شناخته ترن یا نه بعدم اینکه اون آدم فضایی که اومده بودن ازمون کار بکشن الان کجان؟ لولو خورده شون؟

چرا هر چیزی رو جدی میگیریم و مغزمون رو میذاریم پای ترسیدن ازش؟

عرف بودن یک چیزی به معنای درست بودن اون چیز نیست نمیشه گفت چون همه جیب بر شدن و توی خیابون راه میری از هر ده نفر نه تاشون دزده منم بدزدم و کار درستیه. اشتباه. اشتباهه