آدما از سنگ ساخته نشدن که نتونن تغییر کنن. تغییر هم توی رفتار صورت می‌گیره نه ذات. ما می‌تونیم یه نفر رو دوست داشته باشیم؛ ولی اخلاقش رو نه، مثل خانوادمون.

و وقتی اخلاق من توی زمینه‌ای اشتباه باشه، اگه به حد کافی برام مهم باشه می‌خوام بهترش کنم.

مثلا این ویژگی خوبی نیست که راجب ناراحتیم صحبت نکنم. باید سعی کنم بهتر بشم. و همینطور ویژگی خوبی نیست که وقتی درگیر ناراحتی و مشکلاتم میشم به خودم حق بدرفتاری با دیگران رو بدم.

شاید وقتی طرف مقابلِ کسی باشم و شرایطش رو بدونم، بتونم درک کنم که چرا ناراحته و این اخلاقش اشکالی نداشته باشه (نه زیاد). ولی خودم حق ندارم چنین رفتاری کنم؛ چون دوست ندارم متقابلا اون رفتار باهام بشه.

و شخصاً به این معتقدم که وقتی برخوردی توی کسی اذیتم کنه، سعی کنم خودم تکرارش نکنم.

ما نمی‌تونیم رفتار بقیه رو تغییر بدیم؛ ولی چیزی که تحت کنترل داریم رفتار خودمونه. و می‌تونیم تصمیم بگیریم درست برخورد کنیم یا غلط.

پس جوری حرف نزنید و وانمود نکنید انگار وقتی خدا اختیار رو به انسان‌ها داد؛ به شما هیچی نرسید. — — — — — #Things_you_need_to_hear

https://eitaa.com/XGostonia/2606 آره خب... محیط/اطرافیان/طرف مقابل می‌تونه سخت‌ترش کنه. این کاملا به محیط و نوع مشکل و نامناسب بودنش برمی‌گرده... که هر جایی ممکنه راه چاره‌ی خودشو داشته باشه. تا وقتی دقیق مشخص نباشه نمیشه قطعی راجبش صحبت کرد... مثلا یه جایی ممکنه چاره سکوت باشه، یه جایی ترک فیزیکی محیط، بعضی وقتا صحبت کردن و گفتگو، یا حتی خود واکنش ندادن و بروز ندادن احساس. بعضی وقتا هم باید حس رو ابراز کرد. کاملا بستگی به شخص، شرایط، موقعیت و زمانش داره.