مسیرتون همینه که داخلش هستین..... و وقتی خدا بخواد تغییر بده شما رو توی امواج همراه می‌کنه تا خودتون به اون نتیجه برسید.

اگه می‌خواین داستان بنویسین، بنویسین.

اگه می‌خواین نقاشی یاد بگیرین، یاد بگیرین.

اگه می‌خواین برای سطح علمی بالاتر تلاش کنید، تلاش کنید.

هیچکدوم از اینا اون کودک معصومی که با امید بهتون نگاه می‌کرد رو توی قلبتون نمی‌کشه. اون زمانی می‌شکنه که خواسته‌هاتون رو فدای تردیدهاتون کنید.

چه تردید برای «بقیه چطور می‌بیننم؟» چه تردید واسه «نه؛ اون ارزش منو نمی‌فهمه...» چه تردید برای «این خیلی سخته، اصلا غیرممکنه!» یا حتی «این خیلی طول می‌کشه، نمی‌تونه درست باشه...»

بزن به دلش! فکراتو به حد کافی کردی، حالا باید ایمانتو ثابت کنی! به خودت و خدات ایمان داشته باش! — — — — — #Things_you_need_to_hear

https://eitaa.com/greenyuu/6312 خب..... منظور منم این بود که..... علایق که هدفی پشتشونه و خودت بهش اشاره کردی. اون اهداف می‌تونن فرد مناسبشون رو در اطرافت پیدا نکنن و باعث حس‌های منفی بشن (که بخوای خودت یا اون بخش از خودتو که به اون علاقه مرتبطه پنهان کنی). احساس همیشه اون احساسه...... سر جاش هست. و احساس کردنش اشکال نداره.

اما ممکنه فرای این فضا کسایی باشن که براشون ارزشمند باشه (همون‌طور که گفتی، ممکنه اون شخصی که علاقه نشون داده یه غریبه هم باشه).

و خلاصه‌ی طرز فکرم اینه که..... شاید فردی که مشتاق اون چیزه فعلا هنوز نیومده باشه. کلا ناپدید کردن اون چیز یا سرکوبش فقط باعث میشه اون فرد احتمالی هیچوقت متوجه نشه چنین چیزی هم بوده......

مثل نوشته‌های فرانتز کافکا. یا شاهنامه که تحت یه شرایطی سرکوب شد و بعد فوت جناب فردوسی تازه دیده شد...

مثال‌هاش زیاد هست.