بچهها، امروز یه چیزی جالب فهمیدم و دوست داشتم به شما هم بگم.
تا حالا اسم «دحو الارض» به گوشتون خورده؟🌊
«دحو» یعنی پهن شدن و گسترده شدن. قدیمیها و طبق روایات، امروز (۲۵ ذیالقعده) رو روزی میدونن که زمین از زیرِ آب بیرون اومد.🌅
یعنی در چنین روزی، اولین خشکی از دلِ آب بیرون زد (که میگن اون خشکی همون جایی که الان خونه کعبه قرار داره) و کمکم پهن شد تا زمینِ زیر پای ما شکل بگیره و برای زندگیِ ما آماده بشه.
راستش من خودم هم تازه فهمیدم که امروز چقدر روزِ پربرکتیه! انگاری که در واقع روزِ «تولد زمین» برای ما آدمهاست.
میگویند زمین، پیش از آنکه خانهی ما شود، سراسر بیقراری بود و آب. خدا اراده کرد به این همه آشفتگی، رنگِ آرامش بزند؛ پس کعبه را آفرید تا «لنگرگاه» زمین باشد. خاک، پهن شد تا ما جایی برای ایستادن، برای روییدن و برای سجده کردن داشته باشیم. چقدر قشنگ است که بدانیم ریشهی تمامِ کوهها، دشتها و راههایی که روی آنها قدم میزنیم، به همان سنگهای میرسد که مرکزِ جهاناند. یعنی هر جای این کرهی گرد که بایستیم، روی فرشی نشستهایم که روزی از «زیر پای خدا» برایمان گسترده شده است.
«سبحان الذی دحی الارض...»
منزه است خدایی که زمین را زیر پایِ خانهاش برای ما گسترد.
خدایا امروز روزِ مهربانیِ زمین و رحمتِ تو برای ساکنانِ این خاکه؛ پس رحمتت رو حضرت حجت رو برامون برسون.🌱
ما نسلِ عجیبی هستیم؛ نسلی که قبل از یادگیریِ الفبا، «ایستادگی» را مشق کرد، اما حالا که به سنِ تصمیم رسیده، میبیند عدهای هنوز در پیِ سرابی به نام «مذاکره» میدوند. انگار این حقِ مسلم، قرار نیست هیچوقت به مقصد برسد؛ انگار نافِ ما را با «جنگیدن برای بدیهیات» بریدهاند.
بچههای دنیا در شش سالگی آرزو میکنند فضانورد شوند، ما در شش سالگی «استراتژیستِ دیپلماتیک» بودیم و توی صفِ صبحگاه، قبل از اینکه جدول ضرب یاد بگیریم، داشتیم از حقوق بینالملل دفاع میکردیم!
ما برای "مذاکره جهتِ عقبنشینی" بزرگ نشدهایم. گرهِ کار با لبخندهای دیپلماتیک و نادیده گرفتنِ داشتههایمان باز نمیشود. تاریخ به ما یاد داده که هر جا از شروطِ اصلیمان کوتاه آمدیم، حریف جلوتر آمد.
ایستادن پای «شروط ده گانه»، فقط یک بحث سیاسی نیست؛ بلکه حفظِ عزتِ همان دختربچهای است که از کودکی یاد گرفت پایِ آرمانش بایستد. ما همان نسلی هستیم که در حیاطِ مدرسه قد کشیدیم تا امروز قد خم نکنیم. امروز اگر حرفی هست، حرفِ ایستادگی است. پایِ شروطمان میمانیم؛ چون یاد گرفتهایم حق، گرفتنی است، نه دادنی.