ای کاش ستایشگریمون هم مثل انتقادگریمون قوی بود!
ایستادنِ تیمملی در میدان انقلاب، فقط یک بدرقه نبود؛ شلیکِ اولین موشکِ فرهنگی به اردوگاه دشمن بود. این بچهها نشان دادند که در «مستطیل سبز»، رزمندهی پشتِ لانچر هستند.
در روزگاری که سلبریتیبودن یعنی پشت کردن به وطن، اینها ایستادند تا ثابت کنند شرف، فروشی نیست. آنها میدانستند با این کار، هدفِ فحاشیِ مزدورانِ فارسیزبان قرار میگیرند، اما غیرت را انتخاب کردند.
بیانصافی است اگر برای نقد کردن زبانمان دراز باشد، اما برای این «جهادِ رسانهای» سکوت کنیم و آنقدر که شایسته است از آنها تقدیر نکنیم. من به احترامِ تکتکشان میایستم و با آرزوی سلامتی بدرقشان میکنم.
ما تا آخرین نفس، پشتِ سر کسانی می استیم که برای عزت ِ این خاک، صورتشان را جلوی سیلیِ رسانه ای دشمن سپر کردند.
وَقُلْ رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا نَصِيرًا
و بگو: پروردگارا! مرا [در هر کار و شغلی] به نیکی وارد کن و به نیکی بیرون آور و برایم از نزد خود نیرویی یاری دهنده قرار ده.
🤍🌱سوره اسراء - آیه ۸۰
تقویم را ورق میزنم، نوشتهاند روز جهانی پسر.
نگاهم اما خیره میماند به نیمکتهایِ خالیِ یک دبستان در قلبِ میناب؛ به قابِ عکسِ بیجانِ شما؛ جایی که "مردانگی" زودتر از سنِ تکلیف، آغاز شد.
تضاد عجیبی است در روز جهانیِ پسر که در آنسوی مرزها، در خیابانهایِ پر زرقوبرقِ اروپا و آمریکا، پسرانی همسن و سالِ شما، دغدغهشان آخرین مدلِ کنسولِ بازی، لباسهای برند و دنیایِ فانتزیِ انیمیشنهاست. اما اینجا، درهوایِ داغ و شرجیِ میناب، پسرانِ دبستان شجره طیبه، نه با قهرمانهایِ پوشالیِ مارول، که با غیرتِ مردانِ جنوب قد کشیدند. آنهایی که کیفهایشان پر از آرزو بود و قلبهایشان لبریز از شجاعت.
پسرانِ شهیدِ دبستان شجره طیبه میناب؛
همان شکوفههایی که ایستادگی را مشق کردند و پیش از آنکه قد بکشند، از خاک به افلاک رسیدند. شما ثابت کردید که "پسر بودن" به سن و سال نیست؛ به آن جانی است که فدایِ امنیتِ یک سرزمین میشود. شما واقعیترین و تنها پسرانی هستید که این روز با نامِ شما اعتبار میگیرد.
سلام بر لبخندهایِ معصومانهای که در هیاهویِ آوار جا ماند... سلام بر شما که به ما یا دادید در این دیار میشود یک شبه مرد شد. روزتان در آغوشِ خدا مبارک، قهرمانانِ همیشگیِ میناب و ایران! 🕊🌷
#میناب
#روایت_فتح