مــــن ؛
صحبت دیروزم با منعم باعث شد بخوام یه تقدیمی بدم.
احتمالا ازش لذت زیادی میبرم.
برای در امتدادِ یک پایان می نویسم.
همچون سوکت پر هیاهویی، اشعار حافظ و سعدی، ناشناس و غم دار.
عمیقی به اندازه اقیانوس و آسمان.
زیبا و دلنشین.》
برای پیشی کوچولی می نويسم.
برای زیبایی و مهربونیت.
برای وقت هایی که گربه های ناز و مشکی میبینمو به یادت میوفتم.
برای برق توی چشمات موقع دیدن طبیعت، برای ذهن عمیقت.
دلنشین، دلنشین، دلنشین.》