آخ سمیح
تو زندگی یه سری درد و ابتلا هست که استخوان شکنه، استخوان سوزه. سعدی دربارش نوشته: «مرا دردیست اندر دل، که گر گویم زبان سوزد و گر پنهان کنم ترسم که مغز استخوان سوزد»
همون وقتا که اندوه طولانی میشه، صبر لبریز و سکوت از درون خردت میکنه، همون وقتا که لحظه به لحظش پر از درده...
برا همین شاعر تشبیهش کرده به شکستن استخوان و گفته: «یک عمر در گلوی تو بغض، استخوان شکست.»
اینارو گفتم که بگم یه تعبیر لطیفی هست توی مناجات خمسه عشر، میاد خدا رو «یَا جَابِرَ الْعَظْمِ الْکَسِیرِ» صدا میزنه:))
یعنی ای کسی که استخوان شکسته راهم جبیره میکنی...
میخواد بگه بیچارهترین حالت انسان هم بدست خدا حل میشه.
خدایا ما خود شکستهایم...
تو این روزا، حدود ۳۰۰-۴۰۰ نفر با هم سوره یاسین رو خوندن و برای حاجتروایی هم دعا کردن...
و این یکی از مهمترین دلایل موفقیت این چله بود. ابتدا لطف و مرحمت خدا و بعد اینکه دعاها باعث شد زمان حاجتروایی خیلیها زودتر از زمان مشخص به سرانجام برسه..
ابتدا تبریک میگم به همه عزیزانی که حاجاتشون براورده شده و امیدوارم براشون خیر به همراه داشته باشه.
و بعد به همه عزیزانی که حاجت نگرفتن، میگم که این چله شاید حاجت اصلیتون رو نداده باشه، اما...
دعای دیگران در حقتون، اثاری تو زندگیتون گذاشته که شاید الان متوجه نباشید...
شاید حاجت اصلیتون هنوز زمان براورده شدنش نرسیده، اما مطمعن باشید تلاشتون بینتیجه نخواهد بود.
و مهمترین اتفاقی که در این چهل روز افتاد این بود که یاد گرفتیم اندکی بزرگمنشانه رفتار کنیم و قبل از خودمون، دیگران رو مقدم بدونیم و براشون دعا کنیم...
