خصلت آدما اینه که وقتی یه عزیزی کنارشونه قدر اونو نمیدونن؛ همین که طرف میره تازه یادشون میوفته عه چقد طرف برام مهم بود.
اونجایی که محمد رضا کاتب میگه که:
"گاهی آدم به خاطر عبور از مرحله ای چنان درد میکشد و تغیر میکند که دیگر خودش هم نمیتواند خودش را بشناسد"
دقیقا همونجام.