حبّ حسین، شوقی نیست که تنها دل شیعه را بلرزاند؛ آتشی‌ست که در نهاد هر آزاده‌ای افروخته می‌شود. محبّت حسین، صرفاً احساس نیست؛ عهدی‌ست که انسان با فطرت خود می‌بندد، آن‌گاه که حق را از باطل می‌شناسد و با تمام وجود جانب حق را می‌گیرد، هرچند جان بر سر آن نهد. محبّت حسین، ریشه در آسمان دارد. نه از جنس محبت‌های زمینی‌ست که با سود و زیان رنگ می‌بازد، بلکه از سنخ نور است؛ نوری که از طور عشق بر قلب عاشقان تابیده می‌شود و آنان را از خود می‌رباید، می‌سوزاند و می‌سازد. هر کس که بوی آزادی، کرامت، وفاداری و ایمان را دریابد، ناگزیر دل به حسین می‌سپارد. چرا که حسین، نه‌ تنها فرزند پیامبر است، که ترجمان تمام‌ نمای انسان کامل در میدان بلاست؛ تجسم عینی "لا أُبالی بالموتِ" برای حفظ حق و کرامت دین. حبّ حسین، دعوتی‌ست به برخاستن؛ برخاستن از خواب غفلت، از بند خودپرستی، از خفتِ دنیاپرستی. آن‌کس که حسین را دوست دارد، باید صدای "هل من ناصر" را بشنود و اگر چه در کربلا نبوده، در کربلای زمان خود پاسخ دهد. و چه عجیب که این حبّ، خاموش نمی‌شود. هرچه زمان می‌گذرد، شعله‌اش گسترده‌تر می‌شود. انگار خداوند، دل‌های عاشقان را آینه‌دار این نور ساخته، تا نسل‌ها بیایند و بگویند: "حسین جان، اگر ما هم در آن روز بودیم، نمی‌گذاشتیم تو تنها بمانی.." ت.سین

/ هرکس اسیر راه تو شد حر لقب گرفت /

ابری آهسته به چشمم لغزید و سپس خوابم برد . .

سلامت دنیا بیماری است و بیماری‌اش شفا و سلامت، چراکه بنیان دنیا در عادات است و سلامت حقیقی، هرچه هست در ترک عادات و عتق از ملکات. #آسیدمرتضی‌آوینی

خونه آغوش حسینه . . #اسمع

/ بغض من گریه شد و راه تماشا را بست /

/ السلام عليك يا اباالفضل العباس /

به نیابت از همه شما.. :)