ازم پرسیدن: بعد از سه سال، یهو چی شد که فراموشش کردی؟ گفتم: سه سال پر از حرف بود، پر از زخم‌هایی که شنیدم و دیدم اما باور نکردم... چون همیشه فکر می‌کردم تصویر کامل نشده. تا اینکه یه شب، چیزی شنیدم؛ اولش جدی نگرفتم، فکر کردم شایعه‌ست. اما بعد خودش با رفتارش همه‌چی رو ثابت کرد... و همون‌جا همه‌چیز برای من تموم شد. از چشمم افتاد، درست مثل آینه‌ای که یه ترک عمیق برداره. ممنونم از اون کسی که حقیقت رو بهم رسوند و نذاشت بیشتر از این نابود بشم. چون فقط خودم می‌دونم این سه سال چه شب‌هایی گریه کردم، چه سختی‌هایی کشیدم، چه حرف‌هایی شنیدم و فقط سکوت کردم... #دلی

پازل ناقص بود، تا وقتی خودش آخرین تیکه رو گذاشت و همه‌چی روشن شد.

فراموشی نبود، یه سقوط بود؛ سقوطی که خودش باعثش شد.

سه سال سکوت کردم، سه سال تحمل… ولی یه حقیقت کافی بود برای پایان دادن به همه‌چی

من با همه دردام ساختم، با همه زخمام موندم... اما با دروغ هیچ‌وقت نمی‌مونم.

سخت‌ترین جای قصه اینجاست... جایی که من برای موندن جنگیدم و تو برای رفتن بهونه چیدی.

رابطه‌مون مثل شمعی بود... من سوختم تا روشن بمونه، تو فوت کردی که خاموش بشه.

نادیده گرفتن یعنی مرگِ آرامِ رابطه... مرگی که دردش از هزار بار خیانت بیشتره.

تو منو ساده گذاشتی کنار، اما یادت باشه قلبی که جدی دوست داشته باشه، هیچ‌وقت دوباره مثل قبلش نمی‌شه

هیچ‌وقت نفهمیدی بغضی که پشت خنده‌هام قایم می‌کردم، اسمش دلتنگی تو بود.

درد واقعی اونجاست که بفهمی کسی که تمام روحت رو پر کرده، فقط گوشه‌ای از ذهنش رو به تو داده بود.

گاهی نبودن یکی، از بودن همه سنگین‌تره.