_

به جهنم اگه زورم نرسید مثلِ تو بدشم..

_

وقتی باورهات رو نسبت به یه نفر از دست میدی، حتی دیگه دلت نمیخواد باهاش دعوا کنی، نه خشمی باقی میمونه، نه میلی برای توضیح خواستن، چون پایان واقعی معمولا با سر و صدا و درگیری اتفاق نمیفته بلکه به‌‌ صورت تدریجی، در درون ما و با یه خلا شکل میگیره.

عزیزم امیدوارم همون خیالی رو که میبافی، بپوشی.

نمیدونم قربونت برم، ولی فکر نکنم دیگه دلم واست تنگ شه.

نیاز دارم برگردم به روزی که دو تا غریبه بودیم و زخمت رو تنم نبود، میدونی اون موقع هم آدم غمگینی بودم ولی انقدر زخمی و غمگین نه.

هیچوقت مهم نبوده که تو چقد بی لیاقت بودی و کارهایی که کردم رو ندیدی، مهم اینه که من بهت نشون دادم که چطور میتونم یه آدم رو تا حد مرگ و خیلی بالاتر از لیاقتش دوست داشته باشم و تهش همه چی رو تموم کنم و برم.

من تقریبا همه چیز رو پذیرفتم ولی گاهی به خودم می‌گم کاش زندگیم همینه که هست نبود.

_

دهانم پر از حرف است ، حیف با دهان‌پر نباید حرف زد !

آنکه یک بار از مرامش نیش خوردی را نبخش پوست اندازی چه تغیری دهد در ذات مار ؟