نمیدونم قربونت برم، ولی فکر نکنم دیگه دلم واست تنگ شه.

نیاز دارم برگردم به روزی که دو تا غریبه بودیم و زخمت رو تنم نبود، میدونی اون موقع هم آدم غمگینی بودم ولی انقدر زخمی و غمگین نه.

هیچوقت مهم نبوده که تو چقد بی لیاقت بودی و کارهایی که کردم رو ندیدی، مهم اینه که من بهت نشون دادم که چطور میتونم یه آدم رو تا حد مرگ و خیلی بالاتر از لیاقتش دوست داشته باشم و تهش همه چی رو تموم کنم و برم.

من تقریبا همه چیز رو پذیرفتم ولی گاهی به خودم می‌گم کاش زندگیم همینه که هست نبود.

_

دهانم پر از حرف است ، حیف با دهان‌پر نباید حرف زد !

آنکه یک بار از مرامش نیش خوردی را نبخش پوست اندازی چه تغیری دهد در ذات مار ؟

خم ابروی تو محراب رکوع است و سجودم بیخیال تونباشد نه قیامم نه قعودم.

انقدر بدم میاد وسط بحث و دعوا میگن من فلان روز برات فلان کارو کردم، مرسی، اما اگه یه روزی میدونستم لطفی که بهم کردی قراره تو دعوا تحت عنوان کوپونت برای اشتباهت استفاده شه، هیچوقت اون لطف و ازت نمیخواستم.

حرومم کردی؛ مهربونیمو، احساساتمو، صبر و حوصلمو، اعتمادمو، انگیزمو.

عذرخواهی خوبه؟ گاهی حتی ضروریه ولی همیشه کافی نیست، مثلا من چطوری به تصویری که ازت خراب شده بفهمونم تو متاسفی و مثل اولش بشه؟

‌بنظرم هرچقدر راجب آدما کمتر بدونی ، کمتر ازشون بدت میاد....