حواست باشه… آدمی که خودش نمی‌دونه از زندگیش چی می‌خواد، می‌تونه کاری کنه تو هم نسبت به چیزایی که داری، شک کنی ‌ماه من

بدترین ضربه‌ای که می‌تونی به یه آدم احمق بزنی، اینه که بذاری احمق بمونه. نه بهش فحش بدی، نه تحقیرش کنی، نه حتی ازش انتقام بگیری. اینا راه‌های راحتی‌ان! آدم وقتی می‌فهمه اشتباه کرده، وقتی حماقتش رو می‌بینه، شانس تغییر داره. حتی اگه نخواد، اون فهمیدن، اون دیدن، آروم‌آروم مثل خوره میفته به جونش. ولی اگه بذاری توی همون تاریکی بمونه، دیگه شانس نجات نداره. و این، یعنی محکومیت ابدی. آدم احمق توی حماقتش امنه. راحت نفس می‌کشه. حتی خوشحاله. چون نه خودش رو می‌سنجه، نه دنیا رو. بهش چیزی نگو، بذار فکر کنه همیشه حق با اونه، بذار دنیاش کوچیک و بی‌سوال بمونه. چون وقتی احمق بمونه، نه‌تنها اشتباهاتش رو ادامه می‌ده، بلکه حتی بهشون افتخار می‌کنه. اون لحظه دیگه لازم نیست تو کاری کنی. خودش همه‌چی رو خراب می‌کنه. خودش، خودش رو می‌خوره. آدمی که نمی‌فهمه احمقه، هیچ‌وقت دنبال فهمیدن نمی‌ره. فکر می‌کنه مقصد رو پیدا کرده، درحالی‌که هنوز توی ایستگاه اولشه. و هر روزی که این توهم ادامه پیدا می‌کنه، عمق گورش بیشتر میشه. اینو که ببینی، می‌فهمی هیچ انتقامی سنگین‌تر از این نیست. پس بذار احمق بمونه. بذار فکر کنه برنده‌ست. بذار با اطمینان کامل، توی دنیای کوچیک و تقلبیش زندگی کنه. چون وقتی دروغ همه‌ی زندگیشه، همین بزرگ‌ترین مجازاتشه.

حق با حامیم بود: اولاش همه چی فرق داشت:)

معمولا به کسایی که دوستشون داری بیشتر از یک بار فرصت میدی، این حس که هنوز انگار نمیخوای از دستشون بدی با اینکه میدونی لیاقتشو ندارن؛ این غمگین کننده‌ترین ضعف یه آدمه ماه من

خسرو شکیبایی حرف قشنگی میزنه :

دردی که هیچ گاه درمان نشد مرگی که هیچگاه آسان نشد زندگی چند شکل مجهول از معلومات است آخر این زندگی هیچگاه معلوم نشد

مؤمنم کردی به عشق و جا زدی ، تکلیف چیست ؟ بر مسلمانی که کافر می‌شود پیغمبرش

‌کسی از سیل خوشش نمیاد ولی همه عاشق نم نم بارونن صدتو واسه کسی نزار یه نمه کافیه .

‌‌ به اندازه تمام حرفایی که نزدم، معده درد گرفتم.

مگه‌فایده‌ای‌هم‌داره به‌درختی‌که‌تبدیل‌به‌هیزم‌شده بگی،باغبونت‌پشیمونه....

یه قانونی هست که میگه： گاهی هر چقدر برای چیزی بیشتر پافشاری کنید و بیشتر سمتش برید و درگیریش بشید اون بیشتر ازتون دور میشه .. پس رها کن بره !! شاید رسیدن در رها کردن باشه به قول نادر ابراهیمی که میگه： بگذار آنچه از دست رفتنی است از دست بِرود . . . وگرنه تو در قلب یک انتظار خواهی پوسید🫀

وقتی رفتی من واسه خودم ناراحت نشدم واسه تو ناراحت شدم چون میدونستم هیچکس مثل من نمیتونه دوست داشته باشه هیچکس مثل من نمیتونه درکت کنه و کنارت بمونه ببین حالا من نباختم تو باختی.