فهمیدم بسیاری از حرف‌ها را دیگر هرگز با کسی به نجوا نخواهم‌گفت. فهمیدم بسیاری چیزها را دیگر تجربه نخواهم‌کرد. و فهمیدم دنیا دیگر هرگز مثل قبل نخواهدشد. و تمام این‌ها را پذیرفتم، گرچه درد دارد. انسان بهتر است به درد عادت کند تا این‌که به امیدی واهی بیاویزد.

‌"چقدر کوچولویی"، چون هستم. هستم خب وا. نذار بگم چه بزرگ و پیر هستی برو خانه سالمندان.

خنده‌هاتو مثل شمعدونی میزارم رو طاقچه .

بیا بشین کنارم، تا برات بگم. از لحظه لحظه‌ی دلتنگیام حتی وقتی درکنارمی.

به اندازه تموم کتابایی که هنوز نخوندم همچنان به زندگی احتیاج دارم.

زندگی هیچ وقت قد و قواره من نشد، حتی وقتی خودم بریدم و دوختم.

نه تنها من، نه تنها تو، نه تنها آن‌که دین دارد که عالَم هر چه دارد از امیرالمومنین دارد

شیفته ی آدمایی‌ام که میشه راحت کنارشون غمبرَک بزنی. نه تلاش مذبوحانه می‌کنن تا از غمِ واجب درت بیارت، نه اونقدر بهت بی‌توجهن که فکر کنی داری وقتشونو می‌گیری با حضورت. ساعت‌ها می‌شینن کنارت و یه کلمه هم توضیح نمیخوان. خودشونم چیزی نمی‌گن. سکوت. هم‌نشینی. غمبرک. خیره شدن به یه گوشه و در نهایت حس خوش‌بویِ امنیت.

*

این حس و حال مردم رو که دارن خیابون رو برای محرم اماده میکنن، واقعا دوست دارم.

به‌موقع بودن مهمه. به‌موقع شنیده شدن؛ به موقع اومدن؛ به‌موقع حرف زدن. همین به‌موقع نبودنا، ذوق آدمو کور میکنه.