شیفته ی آدمایی‌ام که میشه راحت کنارشون غمبرَک بزنی. نه تلاش مذبوحانه می‌کنن تا از غمِ واجب درت بیارت، نه اونقدر بهت بی‌توجهن که فکر کنی داری وقتشونو می‌گیری با حضورت. ساعت‌ها می‌شینن کنارت و یه کلمه هم توضیح نمیخوان. خودشونم چیزی نمی‌گن. سکوت. هم‌نشینی. غمبرک. خیره شدن به یه گوشه و در نهایت حس خوش‌بویِ امنیت.

*

این حس و حال مردم رو که دارن خیابون رو برای محرم اماده میکنن، واقعا دوست دارم.

به‌موقع بودن مهمه. به‌موقع شنیده شدن؛ به موقع اومدن؛ به‌موقع حرف زدن. همین به‌موقع نبودنا، ذوق آدمو کور میکنه.

برای محرم آماده نیستم. مثل هرسال... ولی میدونم که تو برعکس منی. مثل هرسال حواست بهم هست تا دلمو با همه سنگینی و تیرگی‌ش زیر و رو کنی.

کوه دردم که کند نام حسین(ع) آرامم...

هرجا که به مو وصل بود، امام حسین اومد یه گره محکم زد.

نکته ی واقعا جالبی بود، چیزی که کمتر کسی رعایتش میکنه.

اون زمانی که میخوای موهات رو کوتاه کنی، موهات در قشنگترین حالت خودش میشه.