یک عمر دور و تنها، تنها به جرم اینکه او سرسپرده میخواست، من دل سپرده بودم

- و گاهی‌ کسی‌ بی‌گناه‌ در‌ خلوتِ‌ خود‌ میمیرد . .

تو این عهدی که با من بسته بودی مگر بهر شکستن بسته بودی

ما زیاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه میپنداشتیم

جهان را نیست کاری جز دو‌رنگی گهی رو می‌نماید گه زرنگی .

برایم غزل که میخوانی، من برایت از عشق دم میزنم .

داشتن ِنداشتِ ها.

خبر نداشتن از حالِ من بهانه‌ی توست‌، بهانه‌ی همه‌ی ظالمان شبیه هم‌است.

تا آبشار راه زیادی نمانده است ای رود عمر،یک قدم این راه را مایست

از نگاهم تو بخوان هرچه نمیگویم را...

دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب

در شهر رسم عشق وفا نیست بگذریم یارای گفتن گله ها نیست بگذریم دردیست در دلم که دوایش نگاه توست دردا که درد هست و دوا نیست بگذریم !