«شب»، آروم آروم لایِ در رو باز کرد، دستِ راستش رو به نشونه‌ی «دالی، من اومدم» بالا آورد و وقتی چهره‌ی خنثی و خالی از لبخندم رو دید، بی هیچ سر و صدایی، داخل اومد و کنارم نشست. الان، هر دومون شونه به شونه‌ی هم نشستیم و به دیوارِ این اتاقِ خاموش تکیه زدیم که «برقِ امید» از راه برسه و طنابِ افکارِ در هم تنیده رو قطع کنه، که «رهاییِ عزیز» دستِ دوستی رو پیش بکشه و بهمون «آرامشِ مضاعف» هدیه بده. اما می‌دونی عزیزِ من؟ همیشه‌ام مطابقِ انتظار پیش نمیره و ممکنه جای «برقِ امید»، «سیلِ غم» از راه برسه و غافلگیرمون کنه، من و شب رو..

ما به نظم تو خطایی نگرفتیم ای شعر! تو هم آداب پریشانی ما را بپذیر...

نکند بوی تورا باد ب هرجا ببرد خوش ندارم دل هر رهگذری را ببری...

-گذشت.

»آسف ِك ينة ألن ويداي ب،يدتان. « م اسی ، یت به خاطر اینکه غمگی و دس ان دور است.

با تشکر از دوست عزیزی که روز آخر سال تحصیلی بنده را سورپرایزکرد 🤍🌱

خدایا شکرت بابت چیپس و کالباس. خدایا شکرت بابت غذای نذری. خدایا شکرت بابت بودن سمیه ها. خدایا شکرت بابت بودن حَجی. خدایا شکرت بابت پایان ِ مدرسع‌. خدایا شکرت که منو به آدم های زندگیم دادی.

-یاعلی...

کینه‌ دارد ز محبان‌علی‌ قوم‌یهود؛ یک‌‌تنه‌ خیبرشان‌ را‌ به‌فنا داده‌ علی!

خدایا شکرت.