هدایت شده از زیرزمین
در دوربینِ ذهنیِ من شما همان میزی هستید که جنگل آرامآرام آن را پس گرفته است.
روی شانههایتان خزه روییده، بیآنکه چیزی از خاطرههای چوب کم شده باشد.
ماندهاید میان دو جهان؛ جایی که صفحههای خاموش هنوز بوی دستهای دیروز را دارند و شاخهها، بیاجازه، از کنارشان عبور میکنند.
انگار طبیعت، بیهیاهو، هر روز واژهای تازه روی تنتان مینویسد و زمان، آرامآرام لبههایتان را سبزتر میکند.
هیچکس نمیداند اینجا پایانِ یک اتاق است یا آغازِ یک جنگل؛ فقط سکوت است که هر روز پشت این میز مینشیند.
برای: CALL ME MOVIE
دیشب این فیلمو دیدم
بهتون پیشنهادش نمیکنم چون جالب نبود و موضوع خیلی خاصی نداشت
فقط بعضی از حرفاشون جالب بود ولی خب نمیارزه که بخوایید ببینیدش