چه تلفیق قشنگی ؛ اَخم ترش و خنده ی شیرین لبانت واقعاً هم شربت لیمو شدن دارد ..

ایرانی بودن یعنی وقتی به آرزوهات فکر می‌کنی نتیجش این میشه.

تن ما زخمیه از بی رحمی ی تیغ...

𝘵𝘩𝘦 𝘮𝘦𝘮𝘰𝘳𝘪𝘦𝘴 𝘴𝘵𝘪𝘭𝘭 𝘩𝘶𝘳𝘵

گفتم فراموشم مکن گفتا تو در یادی مگر؟

حال منو اونی که خرابم کرده نمیتونه درست کنه چه برسه به دوستام

تایم فدای خنده هاش

روز دختر مبارک؛ به همه‌ی دخترای این سرزمینِ سخت‌کشیده. به اونایی که توی این همه کوچه پس‌کوچه‌ی بن‌بست، هنوز راه رفتن رو بلدن. به اونایی که توی فشارِ سکوت، توی محدودیتِ نگاه‌ها، توی قفسِ باید و نبایدها، باز هم نفس کشیدن رو یاد نگرفتن که فراموش کنن. به اونایی که ایرانی بودن رو نه با پرچم که با پوست و مو و دلشون حس کردن؛ بیشتر از پسرا، عمیق‌تر از پسرا. چون توی این خاک، بودنِ یه دختر یعنی هر روز یه جنگ تازه؛ یعنی هر صبح با هزار تا «نکن» از خواب بیدار شدن و هنوز لبخند زدن. روزتون مبارک، ولی نه به خاطر یه روزِ تکراری تو تقویم؛ به خاطر هر روزی که تونستین خودتون باشین، حتی اگه توی قابِ چشم‌های منتظرِ دیگران نباشین. امیدوارم روزی برسه که خوشحالیتون دیگه گروِ تاییدِ نگاهِ کسی نباشه؛ اونوقت دیگه مجبور نباشین خودتون رو جمع کنین توی خیابون، یا صداتون رو پایین بیارین توی جمع. روزی که جشن بگیریم، نه برای تحمل کردن، که برای زیستنِ بی‌ترس؛ برای راه رفتن توی نورِ روز بدون این که حس کنین یه طعمه‌اید. روزی که مالکیت معنی‌ش دیگه انتقال از پدر به شوهر نباشه؛ که خودمون صاحبِ خودمون باشیم، با تمامِ پیچیدگی‌ها و زخم‌ها و انتخاب‌هامون. روزی که کالا نباشیم، که انسان باشیم؛ با حقِ خواستن، حقِ رفتن، حقِ موندن، حقِ تصمیم‌گرفتن برای تنِ خودمون و روحِ خودمون. تا اون روز، به قولِ خودمون، زنده‌ایم؛ نه فقط نفس می‌کشیم، که می‌جنگیم، می‌سازیم، می‌خندیم. روزتون مبارک، دخترای این خاکِ سرد؛ روزتون مبارک، هر روز. :)

گلایه کردن هم یه حوصله و انرژی‌ای میخواست که دیگه نیست انگار. تو هر زمینه‌ای دور انداختن داره جای تعمیر کردنو میگیره

جدی آدم خوبیم نمی‌دونم زندگی چرا باهام اینجوری تا می‌کنه.