فکر می‌کنم رفاقت یکی از قشنگ‌ترین شکل‌های عشقیه که توی زندگی تجربه می‌کنیم. این‌که یه آدم هیچ وظیفه‌ای نداره کنارت باشه، هیچ نسبتی باهات نداره و هیچ‌چیزی هم ازت نمی‌خواد؛ ولی با این حال، خودش انتخاب می‌کنه که تو رو توی زندگیش داشته باشه. نه عاشقته، نه هم‌خونته. فقط یه روز باهات آشنا شده، کم‌کم تو رو شناخته و آخرش به این نتیجه رسیده که: «من می‌خوام این آدم توی زندگیم باشه.» واقعاً فکر می‌کنم این چیزیه که کمتر درباره‌اش حرف می‌زنیم؛ این‌که یکی هیچ اجباری برای دوست‌داشتنت نداره، هیچ دِینی بهت نداره، ولی بازم انتخابت می‌کنه. شاید یکی از خالص‌ترین شکل‌های دوست‌داشتن همین باشه.

من ترجیح میدم با یه نفر باشم و با همون یه نفر روزی هزار بار قهرو اشتی کنم،ولی جاشو با کسی عوض نکنم.

تایم فدای خنده هاش