مي‌ترسم کۀ ؤاقعیت مثلِ تصؤرات من نباشد ؛ این است کۀ هنؤز رؤیاهایم را ترجیح مي‌دهم .
حقیقت این است کۀ هر انساني تؤ را خواهد رنجاند ، فقط باید آنهایي را پیدا کني ؛
کۀ ارزش این را داشتۀ باشند کۀ بۀ خاطرشان، رنج بکشید*..
بعضي عصرها خانۀ همان خانۀ است ؛
چاي همان عطر را دارد ؛
پنجرۀ همان‌جاست ، حتي نؤر ، همان‌طؤر روي فرش مي‌افتد ؛
فقط یك نفر کم است .
و عجیب اینکۀ ، گاهي آن یك نفر خؤد دیروزِ آدم است*..
در پایان یك علاقۀ ؛
ما کسي را از دست نمي‌دهیم ، خؤدمان از دست مي‌رویم .
آن خودِ دلبستۀ ي خؤشحالِ سرسختِ امیدؤار*..