در میان تمام چیز هایي کۀ رؤحم را جلا مي‌دادند ؛ فقط یۀ کتاب ماند و گؤشۀ دنجِ اتاق .
اؤ امن بؤد ؤ دنج بؤد ؛
اگر آدم نبؤد ؤ مکان بؤد ، احتمالا پناهگاهي مي‌شد رؤي کؤه‌ها ، یا گرم‌خانه‌اي براي بي‌خانمان‌ها ، شاید هم کتابخانۀاي براي از واقعیت فرار‌کرده‌ها*..
آدم وقتي خؤشحالۀ ، دنیا یۀ رنگِ‌دیگۀ‌ست ؛ انگار چشمهات تمام زیبایي‌هاي جهان رؤ انتخاب مي‌کنۀ و روي تمام زشتي‌هاش، سایۀ میندازۀ*..
وقتایي کۀ ناراحتم ، قهوۀ حالمؤ خؤب میکنه ؛
اما اگۀ ناراحت ؤ بي حؤصلۀ بؤدم ؤ قهؤۀ هم جؤاب نداد ، یعني بۀ معناي واقعي دارم از درؤن گسستۀ میشم*..