یادمه از وقتی که بچه هم بودم ، همیشه به این فکرمیکردم که اونقدرام بد نیست ، شاید یکی بدترشو تجربه میکنه . شاید یکی کمترشو داره ، شاید یکی جای خواب نداره ، نون شام نداره ، شاید و شاید و شاید شاید . الان به یه حدی رسیدم که برام مهم نیست که شاید یکی بدتر از منه ، مهم اینه که منم بدم . مهم اینه که من لیاقت اینهمه بدی رو نداشتم اما دنیا اینطوری کار نمیکنه

حس آزاده بودن اگه عکس بود :

به یادم آر، با رنگ آبي من را   

دیگه نه پوست لبی موند برای کندن ، نه مویی برای ریختن ، نه سلامت روانی برای داشتن.

از شیشه نبودیم با سنگ بمیریم.

فکر میکنم اسمش دوام آوردن نبود ، اسمش عادی شدن بود .

چشم‌هایم را می‌بندم و تو را می‌بینم، من به جای تو بیدار می‌مانم، من به جای تو نمی‌خوابم، به جای تو درد می‌کشم، به جای تو تمام شب گریه می‌کنم.