فکر میکنم اسمش دوام آوردن نبود ، اسمش عادی شدن بود .

چشم‌هایم را می‌بندم و تو را می‌بینم، من به جای تو بیدار می‌مانم، من به جای تو نمی‌خوابم، به جای تو درد می‌کشم، به جای تو تمام شب گریه می‌کنم.

این اندوهِ تو و این شانه‌ی من.

روزی می رسید گلی می روید که گمان می‌کردی هرگز نخواهد رویید ، اندوهی می گذرد که گمان می کردی هرگز نخواهد گذشت ، و روزگاری می گذرد که گمان می کردی هرگز نخواهد گذشت ، زندگی چنان رازی است که اول سپاس و بعد بردباری و بعد باور می‌خواهد .

‌«در نهایت یک روز می‌فهمی که نمی‌شود اسم این نکبتی را که از سر گذراندی، زندگی گذاشت»