میدانی انگار گم شده ام ، انگار برای هیچ چیز و همه چیز اندوهگینم ، انگار که حکم اعدام دارم برای کار نکرده ، درون ابهامی عمیق فرو رفته ام .

به مرزهای تنت منم آن پناهنده ی بی رمق.

نمیشه دیگه . . .! شما شماره تلفن یکیو حفظ باشی اگه از گوشیتم پاکش کنی بازم حفظ میمونی . . . چه برسه به اینکه یه نفر رو گذاشتی تو قلبت، ی مدت مونده . . . و الان میخوای فراموشش کنی .

_

چیزی‌ که آدمیزاد رو میکُشه، حسرته. حسرتِ جاهایی که نرفته، کارایی‌که نکرده، حرفایی که نگفته. حسرتِ آدمی که دیگه تکرار نمیشه و هیچ‌کاری واسه نِگه‌داشتنش نکرده!

میدونی قشنگ ترین چیز درمورد تو چیه؟ اینکه من تورو وقتی پیدا کردم که بریده بودن از همه، حوصله نداشتم با ادمای جدید ارتباط بگیرم ولی تو اومدی، موندی، نرفتی ساختی با بدترین موودم، با بدترین اخلاقم قشنگیه تو اینه که تو این هیاهوی تموم نشدنی دنیا پیدام کردی تا دوست داشته باشم؛ تا دوسم داشته باشی و این می‌ارزه به گم کردن همه.

باید کماکان زیست اما مرد ؛ با نیش خندی بغض خود را خورد . .

به دریای غَمت غَرقم ، گریزان از همه خلقم.

من از تحمل این درد ، خسته‌ام ، و باور کن خستگی آدم را کم‌کم می‌کُشد.

آدم‌ها از آنچه شما می‌بینید "غمگین‌تر" هستند.

تا تکستاشو میبینم سریع به خودم میگیرم؛ ولی وقتی یادم میاد که خیلی وقته باهم رابطه ای نداریم و ممکنه آدم جدیدی تو زندگیش باشه قلبمو به درد میاره.