بعد از کلی وقت برگشتم خودمو نگا کردم دیدم عه از خواب بیدار میشم بدون این ک تو آینه نگاهی به قیافم بندازم میزنم از خونه بیرون میرم تو آشپزخونه میبینم سیب زمینی در حال سرخ شدنه و کسی بالا سرش نیست، کاری بهش ندارم و برمیگردم تو یه جمع نشستم میبینم یکی داره گریه میکنه، شونه ای بالا میندازم و اون جمع و ترک میکنم یکی میخواد باهام درد و دل کنه بهش میگم حرفات به درد من نمیخوره یکی برمیگرده میگه دوست دارم میگم عه؟ آها باشه صندوق پیامام پره پیامای بی جوابه تا جایی ک چشم کار میکنه تماسای بی پاسخ دارم مث قبل هردقیقه گوشیمو چک نمیکنم با دیدن دوستای قبلی تو خیابون ذوق نمیکنم و بدون نگاه بهشون از کنارشون رد میشم توی بحث وقتی یکی تنهاس طرفداریش و نمیکنم دلیلی ندارم ک ب پیشنهاد دوستیا جواب مثبت بدم و دوستای قبلیمو دونه دونه بیخیال شدم یه چرخه ی تکراری رو برای گذروندن روزام پیش رو گرفتم و اشتیاقی برای تنوع ندارم دیگه ب هیچ چیزی وابسته نیستم و عادت خاصی ندارم و هرروز بدون اینکه یادم باشه امروز چه سالگردی بود یا چه مناسبتی داشت شب میشه و شباهم بدون اینکه نیازی ب هنزفری داشته باشم با چارتا قرص بدون فکر کردن ب چیزی میخوابم اونقدرا هم سخت نیست! من بدون توهم تونستم. آره. #فور

آنکه مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت

در این خانه ندانم به چه سودا زد‌ و رفت

خواست تنهایی مارا به رخ ما بکشد ‌

تنه ای بر در این خانه تنها زد و رفت ‌

دل تنگش سر گل چیدن از این باغ نداشت ‌

قدمی چند به آهنگ تماشا زد و رفت‌

این همه لف . منطقیه و عالی

جالب نی؟

جالبه