وقتی یکی باهاتون حرف میزنه گوش کنید شاید آخرین حرفاش باشه...

چشم ها گواهند....

به مرزهای تنت منم آن پناهنده‌ ی بی رمق.

نامه ای به اونی که دوسش دارم :

وقتی من حوصله هیچکسو نداشتم، حوصله تورو داشتم. "وقتی از خودم متنفر بودم، تورو دوست داشتم. " زمانی که نمیخواستم با کسی حرف بزنم باهات حرف میزدم. وقتی حالم از همه چیز بهم میخورد، به تو پناه میاوردم. "وقتی ناامید و غمگین بودم، به تو امید و انگیزه میدادم" . با وجود تموم اینا، واقعا بازم نفهمیدی چقد دوستت دارم ؟

فکر کن ، دلیل اینکه یه آدم دیگه خودشو دوس نداره تویی :)

خوشحال کردن من خیلی راحته. شما میتونید یه موزیک برام‌ بفرستیدو بگید : وقتی پلی شد یاد تو افتادم و من تا چند ساعت از این کار ذوق کنم.

اینجاهم تازه ابرا رفتن

صبح هم تو مدرسه بودیم بارون اومد

در بعضی طوفان‌های‌زندگی، کم‌کم یاد میگیری که نباید توقعی داشته باشی! مگر از خودت. متوجه میشی، بعضی را هر چند نزدیک، اما نباید باور کرد، متوجه میشی روی بعضی، هر چند صمیمی، اما نباید حساب کرد، میفهمی بعضی را هر چند آشنا، اما نمی‌توان شناخت، و این اصلا تلخ نیست، شکست نیست.

یه جمله تو کتاب کیمیاگر میگه: "اگر من بخشی از افسانه ی تو باشم تو روزی به من باز خواهی گشت"