مگه دنیا چند روزه؟ بیا تا وقتی هستم ؛ هستی خوب باشیم باهم ، شاید فردایی نباشه.

جسمی در اینجا ، و قلبی در آنجا ، و خیالی بسیار دور .

نورِ خورشید نه ، ولی تو مثلِ ماه توی شبایِ تاریکی .

یه جایی خوندم نوشته بود:آخرین کسی که قبل از خوابت بهش فکر میکنی همون کسیه که صاحب واقعی قلبته .و منی که هر روز ، هر شب ، هر لحظه به تو فکر میکنم.

هستی، اما کمرنگ، حرف میزنی اما تلخ، محبت میکنی اما سرد، چه اجباریست دوست داشتن من؟

من همیشه واسه آدمای مهم زندگیم اونقدر زیاد بودم که بعد یه مدت تبدیل می‌شدم به یه آدم اضافی.

آدم از کسی که دوسش داره متنفر نمیشه ‏از چشم به راه موندنا رها شدنا اولویت نبودنا درک نشدنا و نایده گرفته شدناس که متنفر میشه .

یه‌ دیالوگی بود تو فیلم گناه‌اصلی که میگفت: «من کنارِ تو، یه آدمِ دیگه‌ام؛ آدمی شبیه‌تر به خودم» و آدمیزاد، چقد عمرشو تلف میکنه تا بفهمه همین کافیه که یکیو پیدا کنه تا کنارش، نزدیک‌ترین نسخه به خودِ واقعیش باشه...

دیدنش حالِ مرا یک جورِ دیگر می‌کند، حالِ یک دیوانه را دیوانه بهتر می‌کند ..

-

- یک ذهنم و صد خیالِ مشغول تو !