جدیدا آرومم، خیلی آروم.. شاید تاثیر آشنا شدن با اون بود، اما دیگه غمی که داخل وجودم رخنه کرده به طرز بی رحمانه ای از بینم نمیبره، اما به هرحال معجزه های دوست داشتنی زندگی زیاد تو زندگیت نمیمونن، باید بزاری برن و خودخواه نباشی، بعضی وقتا با خودت میگی اگه همه چیز طور دیگه ای رقم می‌خورد، چی میشد؟ ولی فکر بهش چیزی جز سردرگمی‌ نداره.

نباشی‌شب‌است‌ویک‌خیابانِ‌بی‌انتهاازخیال .

نورِ خورشید نه ، ولی تو مثلِ ماه توی شبایِ تاریکی .

حالِ من بی تو به سان حال یک آواره غمگین است؛ تو نبودی و ندیدی که دل بیچاره غمگین است» تو ولی دور از من و دور از تمام دور تر هایی... تو کجایی؟

ای آنکه دوست دارم اما ندارمت، جایت هنوز در سینه من درد میکند-!

‏درختش را گم کرده بود جنگل ، بعد از مه صبحگاهی ؛

آخه آسمون هیچ وقت بدونِ ماه نبوده:)

‏خیلی از دوستی‌ها و روابطمو به خاطر این از دست دادم که وقتی یه مدتی غیب میشم و جواب کسیو نمیدم فکر میکنن بخاطر این بوده که با اونا حال نمیکنم یا خودمو گرفتم در حالی که فقط بخاطر این بوده که احساس پوچی‌ ای که داشتم شدیدتر شده و صرفا حوصله انجام هیچ کاری رو نداشتم.

-

هرکی رسید به دل من-

اسمشو خط زد و رفت!

هرکی گف میمونه پیشم...