بلند‌بلند‌بخند:)

به مرزهای تنت منم آن پناهنده‌ ی بی رمق.

دلم در دست او گیر است، خودم از دست او دلگیر..؛ عجب دنیای بی رحمی، دلم گیر است و دلگیرم.؛

یه روزایی دلم می‌خواد تنها زندگی کنم! حوصله نداشته باشم و غذا نخورم؛ خسته باشم و توضیح ندم! کسل باشم ، کلاسامو بپیچونم! هوا خوب باشه ، دیر وقت باشه ، با دوستام بزنم بیرون! صدای آهنگ خونه رو برداره و کسی بهم گیر نده! دلم سفر بخواد ؛ چمدون جمع کنم ، نباشم و به کسی جواب پس ندم :)

آغوش آخرین حرف ما بود !

اگه الان از هم دوریم باعثش تویی ، اگه بهت بی محلی میکنم تقصیر خودته ، اگه دیگه نمیتونم باهات بخندم دلیلش خودتی و رفتارات و کارهایی که هیچوقت دوست نداشتم برای بار دوم به زبون بیارم برا همین بی سر و صدا یه شب برای همیشه از زندگیم کنار گزاشتمت .

هیچ اتفاقی قرار نیست بیوفتد. اما ادمیزاد است دیگر، همیشه منتظر میماند:)

ما فقط دوتا غریبه‌ایم با یه سری خاطره .

- کمی مرگ شاید در کُند خستگی‌ام را.

بهت قول میدم دارم همه‌ی تلاشمو میکنم ، اما اگه یه روز بیدار شدی و من نبودم ، خیلی متأسفم !