-

همینه که دیگه هیچی منطقی نیست .

زندگی‌یاد‌داده‌به‌من‌که‌دست‌بالا‌دست‌زیادهُ‌هیشکی‌تَش‌نیست.!

ما به دنیا اومدیم که رنج ها بی صاحب نباشن !

یه چیزایی رو بهت نگفتم، مثلا هیچوقت بهت نگفتم که چقدر شکسته شدم، هیچوقت نگفتم که چقدر دلم هواتو کرده، هیچوقت نگفتم چقدر خسته شدم از بس تحمل کردم، هیچوقت بهت نگفتم که چقدر دلم از آدما و زندگی پره، من خیلی چیزارو بهت نگفتم تا یوقت تو دلت نلرزه، ولی تو فقط میگی از زندگی لذت ببر؛ آخه کسی که نمیدونه لذت بردن از زندگی ینی چی، مگه می‌تونه حالش خوب باشه؟. مگه من میتونم فراموشت کنم؟ نه نمی‌تونم.

هنوز‌شبه.

با هم بی‌پرده و مستقیم در مورد چیزایی که براتون اهمیت داره حرف بزنید حتی اگه اولش باعث بحث و جدل بشه. سکوت، و انکار واقعیت و خواسته‌هاتون خشم پنهان و سوتفاهم و دلخوری میاره‌.

ماهمن.!

از بدی های مجازی هم اینه که: ممکنه ببینی که یکی از عزیزترین هات ناراحته، ولی چون ازش دوری نمیتونی دستشو بگیری و ببریش بیرون که حال و هواش عوض شه، یا نمیتونی آرومش کنی چونکه ازش دوری، نهایت میتونی چند خط براش بنویسی و‌ هیچوقت اون لحظه نمیتونی مطمئن شی که واقعا حالش خوب شده .

احتیاج ها؛

رابطه ای خوبه که با هم مثه دوستای صمیمی حرف بزنید، مثه بچه ها بازی کنید، مثه زن و شوهرا بحث کنید و از همدیگه مثه خواهر و برادر محافظت کنید .

قشنگ بود؛)