از بدی های مجازی هم اینه که:
ممکنه ببینی که یکی از عزیزترین هات
ناراحته، ولی چون ازش دوری نمیتونی دستشو
بگیری و ببریش بیرون که حال و هواش عوض
شه، یا نمیتونی آرومش کنی چونکه ازش
دوری، نهایت میتونی چند خط براش بنویسی
و هیچوقت اون لحظه نمیتونی مطمئن شی
که واقعا حالش خوب شده .
رابطه ای خوبه که با هم مثه دوستای
صمیمی حرف بزنید، مثه بچه ها بازی کنید،
مثه زن و شوهرا بحث کنید و از همدیگه مثه
خواهر و برادر محافظت کنید .
تو اینستا داشتم میگشتم
یجا دیدم نوشته بود:
«یه نفر رو بشناس، بعد عاشقش شو چون
وقتی عاشقش میشی نمیتونی بشناسیش
و یا اگرم بتونی دیگه زورت به خودت نمیرسه
که درست فکر کنی و درست تصمیم بگیری»
به نظرم این تکست حقیقت محض بود.
یه روز برای آخرین بار کسایی که دوست داریم رو بغل میکنیم،
برای آخرین بار میخندیم،
برای آخرین بار به کسایی که دوسش داریم پیام میدیم،
برای آخرین بار دوستامونو میبینیم،
و قسمت دردناکش اینه که نمیدونیم آخرین باره.
ازتون خواهش میکنم به من فحش بدید ولی هیچوقت ، تاکید میکنم هیچوقت نصیحتم نکنید .
فلسفه اصلیام در زندگی اجتناب از آدمها تا جای ممکن بود، هرچه کمتر آدم میدیدم حالم بهتر بود.
کاری نکنید کسی دیگه خودشو دوست نداشته باشه
کاری نکنید احساس ناکافی بودن داشته باشه
کاری نکنید کسی دیگه نتونه به هیچکس اعتماد کنه
کاری نکنید کسی از دوست داشتنتون پشیمون بشه
یکم مراقب آدمای اطرافتون باشید..