این‌منِ‌الان‌با‌تو‌جور‌بشه سر‌تو‌از‌همه‌دور‌بشه؛قول‌میدی‌این‌دفعه‌خراب‌نکنی؟!

و قسم به روشناییت در سیاهی آسمان ؛

یه دیالوگ بود که می‌گفت... دردا به مرور زمان خوب میشن و تنها چیزی که ممکنه بعد ها اذیتت کنه اینه که دیگه به هیچ آدمی توی زندگیت نمیتونی اعتماد کنی و دوس داشتن و علاقه نشون دادن نسبت به آدما برات یه غیرممکن میشه .

حسی‌که میده>>>>

من خیلی آدمِ : میفهمم ولی به روت نمیارم، تموم کارات یادم میمونه و هیچوقت یادم نمیره، یه قدم برام برداری ده قدم برات برمیدارم و تموم تلاشمو برات میکنم و برم دیگه برای همیشه رفتم ای هستم.

_

بزار خیالتو راحت کنم ، به آدمایی که مُردن نگاه کن ، همشون برای فردا یه فکرایی داشتن ، همشون تو دلشون غم بود یا برعکس یه خوشحالی بزرگ بود ، همشون یه نفرو تازه از دست داده بودن ، یا یه نفرو تازه بدست آورده بودن ، یا خیلی خوشحال بودن یا خیلی ناراحت ، اما الان کجان؟ هوم؟ همینه...

این ادمایی که نقطه ضعفتو میدونن و دقیقا ازشون استفاده میکنن سگ ترین و عوضی ترین ادمای دنیان حقیقتا

من‌یه‌عابرم‌،‌دوباره‌من‌تو‌ی‌جاده‌‌ی‌دلت‌مسافرم.. صدام‌بزن‌،‌بشین‌کنار‌من بگو‌من‌بدون‌تو‌کجا‌برم؟!

این خیلی زیاد خوبه ، دوست داشتید گوش بدید

دلبآختهِ‌ی‌آبی:)

‏اون آخرین بارایی که نمیدونستی آخرین باره و این فکر که «اگه میدونستم آخرین باره بیشتر قدرش رو میدونستم.» واقعا نابود کننده‌ان.