به مرزهای تنت منم آن پناهنده‌ ی بی رمق.

با من میای بیرون پایه هر غلط خوردنی با من باش

وگرنه گمشو همونجا که هستی بمیر .

ملت

__

نه توانایی متوقف کردن افکارم رو دارم، نه توانایی حرف زدن دربارشون رو فقط تو سرم می‌چرخن و حتی نمی‌تونم اشک بریزم‌‌، انگار فکر کردن و زجر کشیدن تنها کاریه که می‌تونم انجام بدم.

صرفا بخاطر کمبود اهنگه .

به کلمات دقت کن، به ویرگول‌ها به جمله‌های پایان نیافته، به نقطه‌های ادامه‌دار به وقت‌هایی که انگار نفس می‌گیرم در پیوستِ دو کلمه.

و قسم به روشناییت در سیاهی آسمان ؛

ببین کنار کی دلت خوشه؟ کی بهت انگیزه میده؟ کی حالتو خوب میکنه؟ کی همیشه پشتته؟ کی تو هر شرایطی حمایتت میکنه؟ که وقتی ناراحتی خنده به لبت میاره؟ کی وقتی اشکتو ببینه خودشم گریه اش میگیره؟ کی قشنگتر از بقیه صدات می‌کنه؟ کی حواسش بهت هست؟ کی بدون اینکه بهش بگی میفهمه حالتو؟ هر وقت همه این ویژگی هارو تو یه نفر پیدا کردی همون آدمو اولویت زندگیت قرار بده، ارزششو داره.

__

فکت:اگه کسی نمیتونه بهت جواب بده،راجب هرچیزی،جدیدا بلاتکلیف شده،خودش خودشو نمیشناسه،نمیدونه باید چیکار کنه و چی بگه؛عوض نشده،فقط شکننده تر از هر موقع دیگه ایهِ .