امّا تو زیبایی چو صلح در چشمان ملتی خسته از جنگ‌ها..

این‌شوخی‌خوبی‌نیست..

شده یه وقتا تصمیم بگیری تلویزیونو خاموش کنی و بعدش بگی به به چه سکوتی کاش زودتر خاموشش میکردم؟ می خواستم بگم حضور یه سری از آدما تو زندگیتم همینه. بهشون عادت داری؛ به اون صدا، به اون فضا. باهاشون یجورایی سازگار شدی و نمی فهمی دارن ذره ذره اذیتت میکنن و باعث بهم ریختن اعصابت میشن. فقط با حذف کردنشونه که متوجه آرامش بعدش می شی. می دونی، خوشبختی همیشه به دست آوردن نیست، گاهی وقتا باید واسه رسیدن بهش از دست بدی.

بماند که چشمانِ " او " زیادی زیباست !

‏نگران نباش من و تو همو داریم. [رو به آیینه]

_

"مدتیست که فیلم هارا نمی توانم در یک مرحله تماشا کنم. نصفه می مانند یا در چند نوبت می بینم.کتاب ها نا تمام می مانند و پرسه ها هم زود خسته می کنند، بر می گردم. انگار رفته رفته آدم نفس کم می آورد، خسته می شود. یک چیزی در وجود ما از کار افتاده یا شاید مرده است و دقیقاً معلوم نیست که چیست."

خداحافظ‌همیشه‌زخم‌بازِ‌من..

اینو همیشه یادت باشه: چیزی که انرژیتو میگیره، برای تو نیست.

_

‏بیا با هم حرف بزنیم؛ تهش من یه گلوله خالی میکنم تو مغزت، حواسم نبود مغز نداری؛ حواسم نبود که منم تفنگ ندارم، اصلا حواسم نبود اهل حرف زدن نیستم.