بیا با هم حرف بزنیم؛
تهش من یه گلوله خالی میکنم تو مغزت،
حواسم نبود مغز نداری؛
حواسم نبود که منم تفنگ ندارم،
اصلا حواسم نبود اهل حرف زدن نیستم.
فکرام انقدر درهم شده که انگار دارم پیشنهادهای کیبورد رو پشت سر هم ردیف میکنم.
رفتار و گفتارِ آدمها چیزی نیست جزء
پوششی برای پنهان کردنِ آنچه که
در خیالشان میگذرد .
اینجوریم که وقتی بقیه عصبانی یا ناراحتم میکنن، با کوچیکترین محبت و عذرخواهی آبکی اوکی میشم ولی اطرافیانم همهشون کاملا برعکسن و قشنگ دهن آدمو سر ساده ترین و کوچیکم اشتباهاتم صاف میکنن.
|دیوار کسری|