پرسید: جنگ تموم شد؟ گفتم: تموم شد
گفت: تو عقب کشیدی یا جنگ تموم شد؟
گفتم: به جز من کسی نمیجنگید که،
من که عقب کشیدم، جنگ هم تموم شد.
این دنیای کوچک و هفت میلیارد آدم؟
یعنی تو باور میکنی؟
شمردهای؟
کی شمرده است؟
جز سیاستمدارها دیدی کسی آدم بشمرد؟
باور نکن نارنجی.
باور نکن سبزآبیِ کبودِ من.
باور کن همهی دنیا فقط تویی
بقیه تکراریاند.
-عباس معروفی.
از يک جايی به بعد آنچه تو را غمگين می كند چيزهايي نيست كه شنيده ای. آن بخشي است كه باور كردی. آن بخشی است که در دلت نشانده ای.
اونجا که عباس معروفی میگه:
تو انتخاب من نبودی
سرنوشتم بودی.
تنها انگیزهیِ ماندنم
در این زندگی بی اعتبار.
معمولا به کسایی که دوسشون داری بیشتر
از یه بار فرصت میدی ، این حس که هنوز
انگار نمیخوای از دستشون بدی با اینکه
میدونی لیاقتشو ندارن ، و این غمگین ترین
ضعف یه آدمه.