از يک جايی به بعد آنچه تو را غمگين می كند چيزهايي نيست كه شنيده ای. آن بخشي است كه باور كردی. آن بخشی است که در دلت نشانده ای.
اونجا که عباس معروفی میگه:
تو انتخاب من نبودی
سرنوشتم بودی.
تنها انگیزهیِ ماندنم
در این زندگی بی اعتبار.
معمولا به کسایی که دوسشون داری بیشتر
از یه بار فرصت میدی ، این حس که هنوز
انگار نمیخوای از دستشون بدی با اینکه
میدونی لیاقتشو ندارن ، و این غمگین ترین
ضعف یه آدمه.
سلام بر کسانی که وقتی از زندگی دست کشیده بودیم، بیمنت برای ما صبر کردند
تا دوباره به زندگی برگردیم.
|hanieh35|