نوشته بود: حرف زدن هیچ‌گاه باری از قلبم نمی‌کاهد؛ تنها سکوت جهان درونم را بر هم می‌زند و غم‌های خفته‌ام را بیدار می‌کند. اندوه من شخصی‌تر از آن است که کسی بتواند آن را از من بگیرد.

_

هزار سال هم بگذره پیرهن چهارخونه رو به هر لباس دیگه ترجیح میدم .

عه من

خیام : شادی بطلب که حاصل عمر دمی است .

_

شبیه مِه شده بودی. نه میشد در آغوشت گرفت و نه آنسوی تو را دید ، تنها میشد در تو گم شد ، که شدم..!

من هنوزم قلق چشماتو بلدم ..

شیفته‌ی گل‌های خودرو، اشیای قراضه مکان‌های متروکه، بقالی‌های بی‌جنس، خاطرات فراموش‌شده و رنگ‌های پریده بود. امکان نداشت در خیابان کنارش راه بروی و نبینی که جا مانده و زل زده به یک شکوفه‌ی روی زمین‌افتاده، یک کلید زنگ‌زده یا تابلوی کوچه‌ای که دیگر وجود ندارد.

پسفردا روز خوبیه

اگه اتفاق خاصی نیفته اره

_