من خواهم رفت آنجا که دیگر آدمی نباشد آنجا که دیگر غم نباشد آنجا که من اشک های ابری نباشم من خواهم رفت نمیدانم کِی اما خواهم رفت .

اونجایی که میگه: وقتی چشمم به تو میوفته لبخند زدنم میاد ؛ انگاری انگاری یه چیزی انداخته باشم بالا سرخوش میشم؛ اخلاقم برمیگرده . . من ادم خوش‌اخلاقی نیستم ؛ هیچوقت نبودم!! تو کل عکسای بچگیمم اخمام توهمه اما . . تورو که میبینم انگار یه مرگیم میشه؛ نمیتونم خودم باشم . !

‏نگاھم محو چشمانت برایت شعر می‌خوانم خودم اینجا؛ دلم اینجا حواسم را نمی‌دانم...!

همه آرام گرفتند و شب از نیمه گذشت . آن‌ که در خواب نرفت چشم من و فکر تو بود ؛

به من سفارش کن گاهی از خانه بیرون بروم و بگو که اینقدر خودم را اذیت نکنم؛ بگو که به زودی روزی میرسد که همه چیز درست میشود و دنیا اینبار به کام من و تو میشود . . من فقط حرف تو را گوش می‌کنم؛ می‌دانی که؟!

اونجايي كه محمود دولت آبادى ميگه: درون من را هيچكس نميتواند ببيند حتى نزديكترين كسان من تازه چه مي توانند بكنند؟! در نهايت احساس همدردى . .

ولی من اگه میتونستم،برمی‌گشتم عقب و زندگیمو توی اون روزایی که واسه عید ذوق داشتم،نگران رشد لوبیاهام بودم و واسه دیدن فیتیله‌ها از خواب بیدار میشدم،نگه میداشتم.

-هرروز بیشتر از دیروز تنگی نفس دارم؛ و این میدونی یعنی چی؟ هوای نبودت داره خفه م میکنه.

تنها چیزی ک بوی بچگیامو میده پدربزرگ و مادر بزرگمن(؛

»»

یبار تو چشمات نگاه کردم بعد هر جا نگاه کردم فقط چشمای تو بود ؛

اینکه وقتی حسودیم میشه سگم رو باید بفهمی.