eitaa logo
🌐نگاه نو☀️
837 دنبال‌کننده
13.8هزار عکس
21.4هزار ویدیو
72 فایل
باسلام و ادب و احترام: کانال 《نگاه نو》 برای افزایش آگاهیهای فرهنگی،سیاسی، اجتماعی عزیزانی هست که دوست دارند، مطالب و وقایع تحلیلی روز را مطالعه و به آگاهی و دانسته های خود بیفزایند👏🏻🙏 م.رجایی - مدرس دانشگاه
مشاهده در ایتا
دانلود
*وقتی واژه‌ها لباس عوض می‌کنند * *✍ احسان رازانی* استادیار روابط بین الملل معمایی را تصور کنید: اگر کسی از قدرت سخن بگوید، از بازدارندگی دفاع کند، بر حفظ اهرم‌های فشار تأکید کند، درباره هزینه‌های عقب‌نشینی هشدار دهد و بگوید در جهانی بی‌رحم باید از موضع قدرت مذاکره کرد، او را چه باید نامید؟ در ادبیات روابط بین‌الملل، پاسخ روشن است: واقع‌گرا. اما معمای عجیب‌تر اینجاست: چرا در بخشی از فضای سیاسی و رسانه‌ای ما، همین فرد ممکن است «آرمان‌گرا»، «تندرو»، «غیرواقع‌بین» یا حتی «ماجراجو» نامیده شود؟ و در مقابل، کسی که عقب‌نشینی، کاهش سطح تنش، پذیرش محدودیت‌ها و کنار آمدن با فشار قدرت‌های بزرگ را توصیه می‌کند، «واقع‌گرا» خوانده می‌شود؟ این یادداشت از همین نقطه آغاز می‌شود؛ از لحظه‌ای که واژه‌ها جای خود را عوض می‌کنند و معناها، بی‌صدا و آرام، سرنگون می‌شوند. مسأله فقط یک اختلاف لفظی نیست. وقتی معنای مفاهیم سیاسی وارونه شود، راهبردها نیز مختل می‌شوند. زیرا ملت‌ها فقط با اسلحه، اقتصاد و دیپلماسی تصمیم نمی‌گیرند؛ با زبان هم تصمیم می‌گیرند. زبانی که مفاهیمش کژ شده باشد، می‌تواند محاسبه را کژ کند و تصمیم را به بیراهه ببرد. در نظریه روابط بین‌الملل، واقع‌گرایی یا Realism بر چند اصل استوار است: جهان سیاست جهانی فاقد داور نهایی است؛ قدرت اهمیت بنیادین دارد؛ دولت‌ها برای بقا، امنیت و منافع ملی خود عمل می‌کنند؛ و هیچ کشوری نمی‌تواند صرفا بر حسن نیت دیگران تکیه کند. از نگاه واقع‌گرایان، نظام بین‌الملل بیشتر شبیه میدان رقابت است تا محفل اخلاقی. در چنین جهانی، بقا به نیت‌های زیبا وابسته نیست؛ به توان، محاسبه، ائتلاف، بازدارندگی و شناخت دقیق موازنه قوا وابسته است. پس واقع‌گرایی به معنای سازش دائمی نیست. واقع‌گرایی یعنی دیدن نسبت قدرت و هزینه. گاهی مذاکره واقع‌گرایانه است؛ گاهی مقاومت. گاهی عقب‌نشینی تاکتیکی خردمندانه است؛ گاهی همان عقب‌نشینی، دعوت‌نامه‌ای برای فشارهای بعدی است. گاهی پرهیز از درگیری عاقلانه است؛ گاهی نیز اگر رقیب مطمئن شود که هزینه‌ای نمی‌پردازد، جنگ نزدیک‌تر می‌شود نه دورتر. جهان سیاست پر از همین تناقض‌های ظاهری است: گاهی قدرت، صلح می‌آورد و ضعف، جنگ. مشکل از آنجا آغاز می‌شود که در زبان سیاسی ما، «واقعیت» اغلب به «پذیرش وضع موجود» تقلیل داده می‌شود. یعنی واقع‌گرا کسی معرفی می‌شود که بگوید: نمی‌شود؛ نمی‌توانیم؛ باید کوتاه آمد؛ باید هزینه نداد؛ باید قدرت طرف مقابل را پذیرفت. در این نگاه، واقعیت همان فشار بیرونی است و عقلانیت یعنی کنار آمدن با آن. اما آیا واقعیت فقط فشار امروز است؟ آیا تهدید فردا واقعیت نیست؟ آیا هزینه‌های بلندمدت عقب‌نشینی واقعیت نیست؟ آیا از دست رفتن بازدارندگی، فرسایش اعتبار، کاهش قدرت چانه‌زنی و جسورتر شدن رقیب بخشی از واقعیت نیست؟ اینجاست که وارونگی مفهومی رخ می‌دهد. هزینه مقاومت، چون فوری و آشکار است، دیده می‌شود؛ اما هزینه تسلیم، چون تدریجی و پنهان است، اغلب از چشم می‌افتد. مقاومت، پرهزینه معرفی می‌شود؛ اما عقب‌نشینی، بی‌هزینه جلوه می‌کند. حفظ عمق راهبردی، ماجراجویی نام می‌گیرد؛ اما از دست دادن اهرم‌ها، عقلانیت. بازدارندگی، تحریک‌گری خوانده می‌شود؛ اما بی‌دفاعی، آرامش. این همان لحظه خطرناک است که زبان، دیگر ابزار فهم جهان نیست؛ به پرده‌ای تبدیل می‌شود که بخشی از جهان را می‌پوشاند. ریشه‌های این وارونگی را باید در تاریخ سیاسی ایران هم جست. حافظه جمعی ما پر است از لحظاتی که قدرت خارجی، خود را به‌عنوان «واقعیت» تحمیل کرده است: شکست‌های قاجار، قراردادهای تحقیرآمیز، نفوذ قدرت‌های بزرگ، اشغال کشور، سقوط دولت‌ها و تجربه‌های تلخ وابستگی. در چنین تاریخی، «واقعیت» گاه مترادف شده با زورِ طرف مقابل؛ و «عقلانیت» با پذیرش آن زور. به‌تدریج این تصور شکل گرفته که واقع‌بین کسی است که حد قدرت خود را بپذیرد؛ اما کمتر پرسیده شده که آیا واقع‌بینی فقط شناخت محدودیت‌هاست یا شناخت امکان‌ها هم هست؟ از سوی دیگر، نظریه‌های روابط بین‌الملل نیز همیشه دقیق و کامل وارد فضای فکری ما نشده‌اند. رئالیسم، که در اصل نظریه‌ای پیچیده درباره قدرت، امنیت، بقا، توازن و رفتار دولت‌هاست، گاه به نسخه‌ای ساده‌شده فروکاسته شده است: قدرت بزرگ را بپذیر؛ از جنگ بپرهیز؛ هزینه را کم کن؛ با نظم غالب کنار بیا. این دیگر رئالیسم نیست؛ سایه‌ای کم‌رنگ و دست‌دوم از رئالیسم است. رئالیسم اصیل به همان اندازه که ساده‌لوحی آرمان‌گرایانه را نقد می‌کند، ساده‌لوحی در برابر قدرت را هم نقد می‌کند. ♨️ کانال جهان خبر 🌍🇮🇷 @NegahNew 🇮🇷✧☫☫✧🇮🇷
در سیاست خارجی ایران، این وارونگی بارها خود را نشان داده است. در بحث مذاکره با آمریکا، برخی که بر حفظ اهرم‌های فشار، بی‌اعتمادی راهبردی و مذاکره از موضع قدرت تأکید داشته‌اند، غیرواقع‌گرا خوانده شده‌اند. محمد شرافت: در بحث اسرائیل و محیط منطقه‌ای نیز دفاع از عمق راهبردی و بازدارندگی گاه آرمان‌گرایانه معرفی شده، درحالی‌که از منظر رئالیستی، امنیت یک کشور فقط در مرزهای رسمی‌اش ساخته نمی‌شود؛ در شبکه‌ای از ائتلاف‌ها، تهدیدهای متقابل، موازنه‌ها و پیام‌هایی ساخته می‌شود که به رقیب منتقل می‌کند. البته این سخن به معنای تقدیس مقاومت یا نفی مذاکره نیست. نکته دقیقا برعکس است: باید هر دو را از زندان برچسب‌ها آزاد کرد. نه هر مقاومتی خردمندانه است و نه هر سازشی عقلانی. نه هر مذاکره‌ای تسلیم است و نه هر ایستادگی‌ای شجاعت. معیار اصلی باید محاسبه راهبردی باشد: نسبت هزینه و فایده؛ افق کوتاه‌مدت و بلندمدت؛ قدرت خود و رقیب؛ امکان‌های جایگزین؛ پیامدهای تصمیم؛ و اثر آن بر امنیت و منافع ملی. خطر بزرگ آنجاست که سیاست به جنگ واژه‌ها تبدیل شود. یک طرف خود را «واقع‌گرا» بنامد و طرف دیگر را «آرمان‌گرا»؛ بی‌آنکه دقیقا توضیح دهد کدام واقعیت را می‌بیند و کدام هزینه را نادیده می‌گیرد. در چنین وضعی، گفت‌وگوی راهبردی فقیر می‌شود. به جای تحلیل، برچسب می‌نشیند؛ به جای سنجش، داوری شتاب‌زده؛ و به جای طراحی گزینه‌های پیچیده، دوقطبی‌های ساده: یا سازش یا جنگ؛ یا واقع‌گرایی یا خیال‌پردازی؛ یا کوتاه آمدن یا ماجراجویی. اما جهان واقعی بسیار پیچیده‌تر از این دوگانه‌هاست. سیاست خارجی میدان انتخاب‌های دشوار است، نه شعارهای آسان. گاهی باید امتیاز داد تا اهرمی بزرگ‌تر حفظ شود. گاهی باید ایستاد تا هزینه تعرض بالا برود. گاهی باید مذاکره کرد، اما نه از سر اضطرار؛ از سر توان. گاهی نیز باید از درگیری پرهیز کرد، اما نه به قیمت ارسال پیام ضعف. جمع‌بندی یادداشت این است که پیش از هر تصمیم بزرگ، باید زبان خود را اصلاح کنیم. واقع‌گرایی را باید به معنای دقیقش بازگرداند: روشی برای فهم قدرت، تهدید، بقا، هزینه و منفعت. آرمان‌گرایی را نیز نباید به ناسزایی سیاسی تبدیل کرد. آنچه خطرناک است، نه آرمان داشتن است و نه واقعیت دیدن؛ خطر آنجاست که واقعیت را ناقص ببینیم و نام این نقصان را عقلانیت بگذاریم. شاید معمای آغازین را اکنون بتوان دوباره پرسید: واقع‌گرا کیست؟ پاسخ ساده نیست، اما یک چیز روشن است: واقع‌گرا کسی نیست که همیشه عقب‌نشینی را توصیه کند؛ همان‌طور که آرمان‌گرا کسی نیست که همیشه از مقاومت سخن بگوید. واقع‌گرا کسی است که جهان را بی‌پرده‌تر می‌بیند؛ قدرت را می‌فهمد؛ هزینه‌های پنهان را محاسبه می‌کند؛ از واژه‌ها فریب نمی‌خورد؛ و می‌داند در سیاست بین‌الملل، گاهی معنای صلح را باید در قدرت جست، نه در ضعف. ♨️ کانال جهان خبر 🌍🇮🇷 @NegahNew 🇮🇷✧☫☫✧🇮🇷
💠 مدیریت قدرت در سیره علامه مجلسی ⁉️ آیا طلبه انقلابی می‌تواند نسبت به مسائل سیاسی کشور بی‌تفاوت باشد؟ پاسخ در سیره علامه مجلسی است. ایشان با پذیرش مسئولیت‌های سیاسی، ثابت کرد که برای صیانت از دین، باید قدرت را مدیریت کرد، نه اینکه از آن فرار کرد. ▫️امروزه باید با این باور جنگید که «بی‌طرفی طلبه» یک فضیلت است؛ اتفاقاً این یک توهم تضعیف‌کننده است. طلاب امروز باید جسارت ورود به عرصه‌های حکمرانی و سیاست‌گذاری عمومی را داشته باشند. ✅ دین مردم زمانی حفظ می‌شود که طلاب اهل علم، در مسیر حل چالش‌های نظام و نقد عملکردها پیش‌قدم شوند. 🔹امروزه هرگونه تلاش برای سکولار کردن حوزه و عقب‌نشینی به کنج حجره، در حقیقت بازی به نفع دشمن است. ✍ ابراهیم انجم شعاع 🌐 🌍🇮🇷 @NegahNew 🇮🇷✧☫☫✧🇮🇷
8M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🌍🇮🇷خانم دکترژاله شادی طلب منابع انسانی شما زیر بنای توسعه کشور هستند‼️ زیربنای توسعه بچه هایی هستند که در گذشته مدرسه میرفتند و یا امروز مدرسه میروند‼️ چرا مهدکودک اینقدر مهمه⁉️ چرا آموزش وپرورش اینقدر مهمه⁉️ برای اینکه شما برای توسعه به سرمایه انسانی نیاز دارید و سرمایه انسانی در آنجا ساخته میشود👌 🌍🇮🇷 @NegahNew 🇮🇷✧☫☫✧🇮🇷
حکایت دکتر بازی در ایران‼️😳 🌸🌸🌸🌸🌸🌸 *خاک ایران یکسر از دکتر پر است* *هرکه دکتر نیست نانش آجر است* *ملک ایران سرزمین دکتران* *این‌قدر دکتر نباشد در جهان* *شهر دکتر، کوچه دکتر، باغ دکتر* *کبک دکتر، فنچ دکتر، زاغ دکتر* *عابران هر خیابان دکترند* *دانه‌های برف و باران دکترند* *هم وزیران هم مدیران دکترند* *بیشتر از نصف ایران دکترند* *هرکه پستی دارد اینجا دکتر است* *دیپلم ردی‌ست، اما دکتر است* *هرکه شد محبوب از ما بهتران* *هرکه شد منصوب بالا دکتر است* *هرکه رد شد از در دانشکده* *یا گرفته دکتری، یا دکتر است* *شعر نو مدیون دکترها بوَد* *تو ندانستی که نیما دکتر است؟* *شاعر تیتراژهامان دکتر است* *مجری اخبار سیما دکتر است* *آن‌که مثل آفتاب نیمه‌شب* *سر زد از صندوق آرا دکتر است* *شاد باش ای دکتر آرای ما* *دکترای جمله دانش‌های ما* *ای توافلاطون وجالینوس ما* *دکترایت نخوت و ناموس ما* *درجهانی که پر است از نابغه* *دکتری چندان ندارد سابقه* *بی‌سبب افسرده‌ای، غم می‌خوری* *سرزمین ماست مهد دکتری* *خط‌مان وقتی شبیه میخ بود* *ای‌بسا دکتر در آن تاریخ بود* *این‌همه آدم که در عالم نبود* *آدمی کم بود و دکتر کم نبود* *من نگویم، شاعران فرموده‌اند* *رخش و رستم هردو دکتر بوده‌اند* *گرچه باشد قصه‌ها پشت سرش* *دکتری دارند ملا و خرش* *شاعران از رودکی تا عنصری* *بی‌گمان دارند هریک دکتری* *شعله‌های عشق چون گر می‌گرفت* *آتشی در خیل دکتر می‌گرفت* *عشق با دکتر نظامی قصه‌گو* *عشق با دکتر سنایی رازجو* *عارف شوریده دکتر مولوی* *نام پایان‌نامه او مثنوی* *حافظ و سعدی و خواجو دکترند* *سروقدان لب جو دکترند* *وحشی و اهلی و صائب دکترند* *تاجر و دهقان و کاسب دکترند* *عالمان را خود حدیثی دیگر است* *حجت‌الاسلام دکتر بهتر است* *بحث‌های جعل مدرک نان‌بری‌ست* *بهترین سرگرمی ما دکتری‌ست* *عده‌ای مشغول دکترسازی‌اند* *عده‌ای سرگرم دکتر‌بازی‌اند*✍🍀 🌍🇮🇷 @NegahNew 🇮🇷✧☫☫✧🇮🇷
18M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🇺🇸🇳🇮🇬🇧امروز جبهه دشمن برای خواص جامعه برنامه‌ی خاص دارد‼️ 🌍🇺🇸🇳🇮🇬🇧امروز دشمن به فکر اغوای خواص است‼️ 🪧🇺🇸 🪧🇳🇮 🌍🇮🇷 @NegahNew 🇮🇷✧☫☫✧🇮🇷
1.4M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🇺🇸طنز😂 ترس ترامپ از ایران 🌍🇮🇷 @NegahNew 🇮🇷✧☫☫✧🇮🇷
5.7M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🌍چرا کنترل تنگه هرمز این‌قدر برای آمریکا مهم است⁉️ 🇯🇵پروفسور جیانگ، مفسر سیاسی و تحلیلگر ژئوپلیتیک: 👈🏻 اگر آمریکا🇺🇸 از خاورمیانه عقب‌نشینی کند و ایران🇮🇷 کنترل تنگه هرمز را به دست بگیرد، عملا پایان دوره پترودلار رقم خواهد خورد ...‼️😂 اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي فِي دِرْعِكَ الْحَصِينَةِ الَّتِي تَجْعَلُ فِيهَا مَنْ تُرِيدُ. 🪧🇺🇸 🪧🇳🇮 🌍🇮🇷 @NegahNew 🇮🇷✧☫☫✧🇮🇷
5.6M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🇺🇸🇬🇧🇳🇮📺شبکه‌های دروغ پرداز دشمن را یک بار دیگه ببینید‼️ ببینیدچطور توانایی نظامی و موشکی ایران را با دروغ نزد شنوندگان تخریب میکردندو همگی ازتوانایی بالای موشکی‌ ایران به عنوان آبگرمکن نام میبردند‼️ وقتی موشکهای هایپر سونیک رادارگریز پیشرفته ایرانِ🚀🚀 قدرتمند توی سرشان خورد، اونوقت مجبور شدند زبان به حقیقت باز کنند 🌍🇮🇷 @NegahNew 🇮🇷✧☫☫✧🇮🇷
1.5M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🇮🇷شوخی😂خلاقیت ایرانی😍😂😂درب حامله😳😂😂 🇮🇷برا حل مشکل جای پارک خودرو چکار کرده😂👌آفرین👏 🌍🇮🇷 @NegahNew 🇮🇷✧☫☫✧🇮🇷
6.7M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🇮🇷انتقاد تنداستادرحیم پورازغدی 😞۲۲۵ نفر پنجاه میلیارد یورو از بانک مرکزی پول گرفته اند تا واردات کنند اما برنگرداندند‼️ 📎بعد برخی منتظر بودند آمریکا شش میلیارد دلار در مذاکره به ما بدهد! کلید حل مشکل اقتصاد ما داخل کشور است... 🎙️استاد رحیم‌پور ازغدی 🇮🇷🚩✊ 🌍🇮🇷 @NegahNew 🇮🇷✧☫☫✧🇮🇷
♨️ماشین گران‌سازی بنزین به راه افتاده است... همیشه با خود فکر می‌کردم چرا بشار اسد با آنهمه تجربه شورش پس از گران‌سازی، ۲ ماه قبل از سقوط خود نیز دوباره دست به گرا‌ن‌سازی سوخت زد. چرا از تجارب گذشته درس نگرفت؟! امروز با مشاهده وضعیت کشور خودمان که با وجود تجارب گذشته، باز پروژه گران‌سازی کلید می‌خورد، برایم روشن شده که وقتی در کشوری، «فکر» کارگزاران مسموم شد، از داروی «تجربه» کاری ساخته نیست. طرح «سهمیۀ بنزین خانوار» که این ایام دوباره مطرح شده است، کلید یکی از حساس‌ترین بازارهای کشور را به دست سازوکاری خواهد سپرد که نه قانون‌پذیر است، نه قابل‌نظارت و نه قابل‌مهار. این طرح، نه اصلاح است و نه عدالت‌گستری؛ این طرح، خصوصی‌سازی قیمت بنزین در قالب یک بازار غیررسمی و فراگیر است که کوچک‌ترین مهار و سقفی بر آن وجود ندارد. قیمت بنزین از کنترل دولت خارج و به‌دست میلیون‌ها عرضه‌کننده واگذار خواهد شد که ساختار انگیزه‌هایشان، ذاتاً قیمت را به سمت بالا خواهد برد. چرا این اتفاق قطعیت دارد؟ زیرا خانواری که خودرو ندارد، از فروش سهمیه در قیمت‌های پایین هیچ منفعتی نمی‌برد. فروش بنزین با قیمت پایین، برای او «کار زائد» با «سود ناچیز» است. پس کاملاً طبیعی است که عرضه نکند. صبر می‌کند. او نه تبانی می‌کند و نه نیازی به هماهنگی با دیگران دارد. تورم در این طرح، از دل صبر فروشندگان زاده می‌شود، نه از تبانی آنان. وقتی فروشنده هیچ اضطراری ندارد و خریدار نیاز فوری، «قیمت بالا» تنها نقطه‌ای است که معامله ممکن می‌شود. در سمت تقاضا اما، میلیون‌ها راننده، کسب‌وکار، تاکسی، وانت‌بار و شاغل خدماتی قرار دارند که هر لیتر بنزین برایشان «ابزار کار» است. آنها چاره‌ای جز خرید ندارند. این دقیقاً خطرناک‌ترین نسبت ممکن است: «عرضۀ بی‌عجله» در برابر «تقاضای بی‌چاره». نتیجه، جهش قیمت است. امروز این منطق را به وضوح در تاکسی‌های اینترنتی می‌بینیم. رانندگان با دیدن قیمت پائین، درخواست‌ها را نمی‌پذیرند تا قیمت بالا برود. حال تصور کنید همین منطق، بازار «بنزین کل کشور» را دربرگیرد. ابعاد التهاب، ده‌ها برابر خواهد بود. بله! خانواده‌ای که بنزین را گران‌تر می‌فروشد، در لحظه فروش خواهد گفت «آخ جون!»، اما با مشاهده قیمت اجناس در بازار، «آه جون» خواهد کشید! بازار خرید و فروش بنزینِ خانوار همان‌قدر خطرناک است که بازار ارز در روزهای بی‌ثبات. در همان لحظات اول، «چسبندگی صعودی» قیمت فعال می‌شود. مردم به‌سرعت یاد می‌گیرند که بنزین در بازار قیمت بالاتری دارد و همین آگاهی، خود به محرک افزایش قیمت تبدیل می‌شود. قیمت ابتدا بالا می‌رود، سپس تثبیت می‌شود و نهایتاً «عرف» می‌شود. چیزی که یک‌بار عرف شد، دیگر پایین نمی‌آید. این همان فرمولی است که سال‌ها بازار ارز، طلا، خودرو و مسکن را به گروگان گرفته است. مهم‌تر از همه اینکه این طرح، دولت را از کنترل قیمت کنار می‌زند. دولت سهمیه را توزیع می‌کند، اما قیمت‌گذاری را به بازاری واگذار می‌کند که هیچ ابزار سیاستی بر آن کارگر نیست. یعنی دولت «توزیع» را به عهده دارد، اما «قدرت» را واگذار می‌کند؛ و واگذاری قدرت به بازار بی‌ضابطه یعنی رهاسازی قیمت در مسیر بی‌پایان صعود. به محض آغاز این طرح، شبکه‌های دلالی، پلتفرم‌های خرید و فروش سهمیه، واسطه‌های چندلایه و جریان‌های سوداگری شکل می‌گیرد. قیمت بنزین دیگر در پمپ‌بنزین تعیین نمی‌شود؛ در گوشی‌های موبایل، در گروه‌های مجازی و در معاملات غیررسمی تعیین می‌شود. از این نقطه به بعد، دولت تماشاگر است نه تنظیم‌گر. پیامد این بی‌ثباتی، تنها در قیمت بنزین نمی‌ماند. بنزین، ستون فقرات حمل‌ونقل کشور است؛ یعنی ستون فقرات قیمت همه چیز. جهش قیمت بنزین یعنی جهش قیمت نان، گوشت، لبنیات، کرایه خانه، خدمات، تاکسی، تولید، توزیع و حتی آموزش. تورم ناشی از چنین بازاری، نه موضعی است نه موقتی؛ ساختاری و فراگیر است و از کنترل خارج. طرحی که زرورق عدالت دورش پیچیده شده، به سازوکاری تبدیل می‌شود که هر ثانیه علیه عدالت کار می‌کند. در این سازوکار، فقیرترین خانوارها، که بیش از همه به ثبات قیمت سوخت وابسته‌اند، بیشترین آسیب را می‌بینند. زیرا «بازار خانوار به خانوار» نه دلسوزی می‌فهمد و نه تعادل؛ تنها منطقش این است: فروش در بالاترین قیمتی که خریدارِ ناچار، بتواند تحمل کند. واگذاری قیمت‌گذاری بنزین به بازاری که نه سقف می‌شناسد، نه ضابطه و نه اخلاق، چیزی جز باز کردن دروازه گران‌سازی افسارگسیخته و تورم مهارنشدنی نیست. این یک اصلاح نیست؛ یک ریسک عظیم ملی است که نتایجش نه بر کاغذ، که بر سفرۀ مردم، امنیت ملی و تمامیت ارضی آشکار خواهد شد. جراحی اقتصادی مورد نیاز امروز ایران، گران‌سازی انرژی نیست، مقابله با مفسدان اتوکشیده‌ای است که با گران‌سازی ارز، از میلیون‌ها ایرانی بی‌پناه، جیب‌بری می‌کنند. ✍یاسر جبراییلی 🌍🇮🇷 @NegahNew 🇮🇷✧☫☫✧🇮🇷