جدی انگار همهمون تو یک زندان بزرگ گیر افتادیم و راه گریزی هم نداریم. زندگی آدمهارو تو جاهای دیگه میبینیم که واقعاً دارن «زندگی» میکنن اونها هم دغدغه و نگرانی دارن، غم دارن، ناراحتی دارن اصلاً مگه زندگی بدون این حسها هم معنی میده؟ ولی مشکل ما از غم و ناراحتی گذشته و به پوچی رسیدیم. به بنبست، به ناامیدی محض، به این که دیگه هیچوقت درست نمیشه و همینه که هست و بدتر از همه اینکه زندگی و آزادی ما زندانیها واسه هیچکس مهم نیست و هر بلایی بخوان سرمون میآرن.
