تمام شد. هیچ‌وقت انقدر تمام نشده بود.

معیار حساسیت رسانه‌های جهانی و حقوق بشر و فلان، هیچ‌وقت جون انسان‌ها نیست؛ اینه که اون جون، کجای نقشه قراره از بین بره.

قلم‌موی ماله‌کش‌ها هرچقدر فاجعه‌ بزرگ‌تر باشه، کلفت‌تر می‌شه. برای هر حقیقتی یه اما جور می‌کنن، برای هر ظلمی یه توجیه میارن، برای هر قربانی یه حقش بود غرغره می‌کنن. ماله‌کشی یعنی ظلم رو گوگولایز‌ کنیم و اون رو قابل تحمل نشون بدیم. ماله‌کش نباشیم.

کسی که آدم کشته باید مجازات بشه و هیچ شکی در این نیست‌. ولی هیچکس از علت اون واقعه حرف نمی‌زنه. شما زمینه‌ها و عواملی که باعث اون کشتارها‌ شدن رو نادیده می‌گیرید، هیچکس درباره‌ی این صحبت نمی‌کنه که چرا کار به جایی رسید که یه عده حاضر شدن کسایی که اسمشون پلیسه و مثلاً کارشون برقرار کردن امنیت ماست رو آتیش بزنن؟ اگه نمی‌کشتن کشته می‌شدن؟ اگه همه چیز درست پیش می‌رفت و اعتراضات به این سطح از تنش نمی‌رسید و مردم کارشون به اینجا نمی‌کشید اصلاً اون قتل و درگیری‌ها اتفاق میفتاد؟ نه. من از این یه‌طرفه نگاه کردنا بدم میاد، از اینکه فقط به آخر داستان نگاه می‌کنید. عده‌ای از مردم، به‌خاطر سیاست‌های غلط حکومت عده‌ی دیگه‌ای از مردم رو کشتن. فقط مردم قربانین‌. این منو ناراحت می‌کنه. دیگه چیزی درباره‌ش نپرسید.

ممنون از ترمه، من اصولا همه این حرفارو تو یه فحش خلاصه می‌کردم، ولی ترمه کامل توضیحش داد