کسی هست بتونه دست بهم قرض بده؟ دستای خودم برای مقدار خاکی که باید تو سرم بریزم کافی نیست.
و بعد آدمها طوری رفتار میکنن که گویی دوستتن و در نهایت پاش که میرسه برای منفعتشون حاضرن تف کنن توی صورتت.
دیگه نمیدونم چقدر صبر درونم مونده تا کسیو از جایی هل ندم و براش نامه خودکشی ننویسم و صحنه رو خودکشی جلوه ندم.
انقدر روزا شبیه به هم شدن که نمیدونم آخرین باری که خوشحال بودم امروز بود یا هزارسال پیش.
مثل اینکه تو صحنهی این سیرکه وظیفهی من نورپردازی دقیق بود تا بقیه بهتر نقش بازی کنن.
اینکه بعضیاتون به خودتون میگین نویسنده مثل این میمونه که من به خودم بگم کمدین.