یه وقتایی آدم نه حوصله‌ی حرف زدن داره، نه توانِ توضیح دادن حالشو… فقط یه بغض سنگین توی دلشه و یه عالمه فکر که ولش نمی‌کنن.
نه از کسی چیزی می‌خواد، نه حتی دنبال راه‌حله؛ فقط خسته‌ست، از همه‌چی، از همه‌کس، حتی از خودش…
انگار یه چیزی توی وجودش شکسته که دیگه هیچ‌چیز مثل قبل نمی‌شه.
شب‌ها با فکرایی بیداری که نمی‌ذارن نفس بکشی و روزها با لبخندی زندگی میکنی که هیچ‌کس پشتش رو نمی‌بینه.
بدترین درد اینه که انقدر از درون بشکنی که دیگه حتی خودتم ندونی چطور باید خودتو از این حال نجات بدی…
[𝐊𝐚𝐁𝐨𝐒]
[کآبوس]
تو زندگیم ی وقتایی یجوری غمگین شدم و احساس تنهایی کردم که فک می کردم هزار تا آدم ده برابر سنمم نمیتونن خوبم کنن ، نمیفهمن من دردم چیه ، نمیفهمن من چی میگم و چی اذیتم میکنه ، اما میدونی ، گذشت.
چه خوب چه بد گذشت ، و تموم اون حالای بد باعث شد هزار تا چیز کوچیک و بزرگ دیگه نتونن خم به ابروی من بیارن ، میدونی میخوام چی بگم،
میخوام بگم اون چیزی که امروز بهت این حسای مزخرف و میده ، در آینده بهترین درسارو ازش میگیری.
[𝐊𝐚𝐁𝐨𝐒]
[کآبوس]
بعضی تصمیم‌ها رو همون لحظه که میگیری، نمیفهمی قراره چقدر روی زندگیت اثر بذارن.
یه پیام که نفرستادی، یه حرفی که نگفتی، یه فرصتی که فکر کردی فردا هم هست.
زندگی همیشه با اتفاق‌های بزرگ تغییر نمیکنه؛ گاهی یه انتخاب کوچیک، مسیر چند سال آینده‌ات رو عوض میکنه.
بعدها که به عقب نگاه میکنی، نه برای اینکه حتما میتونستی همه‌چیز رو درست انجام بدی، برای این ناراحت میشی که چرا بعضی لحظه‌ها رو جدی نگرفتی.
اما گذشته، هرچقدر هم دوستش داشته باشی، قابل برگشت نیست.
کاش یاد بگیریم بعضی لحظه‌ها رو قبل از اینکه تبدیل به خاطره بشن زندگی کنیم.
[𝐊𝐚𝐁𝐨𝐒]
[کآبوس]