بله. من آمادگی اینو دارم عزیز ترین افراد زندگیمو زیر سی ثانیه ترک کنم. چتای چند سالمو توی یک چشم بهم زدن پاک کنم. عکسایی که به جونم وصلنم همینطور. من آمادگی اینو دارم در لحظه هر چیزی رو در آن ثانیه آتیش بزنم و پشتم رها کنم و حتی خم به ابروم نیاد. من حتی حاضرم چیزای با ارزشم رو خودم از دست بدم ، قبل اینکه از دست برن. زندگی رها کردن و حذف کردن چیزایی که قرار نیست توی دنیای من باشن رو بهتر از هر چیزی به من یاد داده. وابستگی توی من مرده. هیچ رفتنی منو غافلگیر و غمگین نمیکنه.
[𝐊𝐚𝐁𝐨𝐒]
[کآبوس]
بعضی تصمیم‌ها رو آدم با عقلش نمیگیره.
اونقدر خسته میشه که دیگه دلش نمیخواد ادامه بده.
نه چون همه چیز تموم شده، چون خودش تموم شده.
دیگه انرژی توضیح دادن نداره، انرژی ناراحت شدن نداره، حتی انرژی درست کردن چیزهایی که خراب شدن رو هم نداره.
از یه جایی به بعد فقط دلش سکوت میخواد. یه زندگی ساده، بدون جنـ..گ، بدون انتظار، بدون اینکه هر روز ثابت کنه آدم بدی نیست.
و شاید آرامش دقیقا از همون روز شروع بشه.
روزی که بفهمی قرار نیست همه چیز رو نجات بدی، مخصوصا چیزهایی که هیچوقت نمیخواستن نجات پیدا کنن.
[𝐊𝐚𝐁𝐨𝐒]
[کآبوس]
من بلد نیستم قهر کنم؛ ولی اگه قهر کنم واقعا می‌رم و دیگه‌ام برنمی‌گردم، می رم برای همیشه و پشت سرمم نگاه نمیکنم، چون اون قدری اهمیت و فرصت دادم، اون قدری خوب بودم، اون قدری عیب‌های آدمی که دوستش داشتمو نادیده گرفتم، که از این نظر هیچ عذاب وجدانی ندارم، من می‌رم ولی مطمئنم اون آدم می‌مونه با یه تصویر غیر قابل دسترس از کسی که همه جوره هواشو داشته.
[𝐊𝐚𝐁𝐨𝐒]
[کآبوس]